Τρίτη, 11 Απριλίου 2017

Το Βασικό Ερώτημα Είναι: "Θυμάσαι Πώς Γελάνε Τα Παιδιά;"


- artist: James Jean -

Τρίτη 11 Απριλίου, η Πανσέληνος στο ζώδιο του Ζυγού, στις 09:10 π.μ., μας καλεί να τολμήσουμε, μια υπερβατική κίνηση, ενάντια σε κάθε "λογική"... Όπως, σε κάθε Πανσέληνο συμβαίνει, η σύγκρουση μεταξύ αντίθετων δυνάμεων, τάσεων και ροπών... θα είναι προφανής.


Η ένταση, είναι ήδη διάχυτη, στην ατμόσφαιρα, αν κάνεις τον κόπο, ν`αφουγκραστείς. 

Ένταση προκύπτει, όταν κάτι μας αναγκάζει, να διαλέξουμε, ανάμεσα σε δύο συνθήκες, όταν μας εγκλωβίζει, σε δίλημμα και μας στριμώχνει, να επιλέξουμε πλευρά... Αυτές είναι συνθήκες, που επιβάλλει το μυαλό, που τα θέλει όλα, άσπρα ή μαύρα, ενώ ταυτόχρονα και πολύ συχνά, όταν προσπαθεί, να δικαιολογήσει την άγνοιά του, θέτει μια τεράστια γκάμα, γκρίζων αποχρώσεων, προκαλώντας, ακόμη μεγαλύτερη σύγχυση.

Τώρα όμως, και με την συνδρομή, των Ανάδρομων Πλανητών, μπορείς να κάνεις, την κίνηση ματ... και ν`αρνηθείς, να επιλέξεις οτιδήποτε, όσο κι αν πιεστείς.


- artist: borda -


Η γραμμική σκέψη, στην οποία έχεις εκπαιδευτεί, από μικρό παιδί, προϋποθέτει, μια λογική συνέχεια και συνέπεια, που χρησιμοποιεί ως βάση, επάνω στην οποία αναπτύσσεται... 

Υποτίθεται, πως υπάρχουν, κοινά αποδεκτές αξίες, που η πλειοψηφία, λίγο-πολύ σέβεται και κατ`επέκταση υπηρετεί. 

Για παράδειγμα, λέμε πως ζούμε, σε δημοκρατικό καθεστώς, το γιορτάζουμε, σε ιστορικές επετείους και το διδάσκουμε στα σχολεία. 

Την ίδια στιγμή όμως, και για πολλά συνεχόμενα χρόνια, ζούμε κάτω, από ένα τυραννικό καθεστώς, οικονομικής δικτατορίας, που καθημερινά ακυρώνει, κάθε δημοκρατική έννοια, και απαξιώνει, τις κοινωνικές δομές, καθώς υφαρπάζει, θεμελιώδη δικαιώματα και καταργεί, κάθε αντίληψη περί δικαιοσύνης... 

Πόσοι όμως αναγνωρίζουν, αυτή την αντίφαση; 

Πόσοι παραδέχονται, την ωμή αλήθεια, χωρίς να προβάλλουν, την παραμικρή δικαιολογία; 

Πόσοι αναλαμβάνουν, τις ευθύνες τους;

Αυτή η διττή, συνθήκη αντίληψης, της καθημερινότητας, έχει αποτέλεσμα ένα ρήγμα, ανάμεσα στην θεωρητική λογική, και το πρακτικό βίωμα, που καθημερινά διευρύνεται... αφού η απόκλιση, μεταξύ των δύο, αφήνει ένα μεγάλο κενό, που καμία δικαιολογία τελικά, δεν θα καταφέρει, να καλύψει... 

Είναι σα να λες: "με σκοτώνουν, αλλά αφού μου είπαν, ότι είναι για το καλό μου, δεν αντιστέκομαι", ή κάτι τέτοιο, εξίσου παρανοϊκό...

Ο ντόπιος αλλά και διεθνής θίασος, της πολιτικής σκηνής, με τις σπασμένες μαριονέτες, τους ατάλαντους κλόουν και τα ντοπαρισμένα θηρία, εξυπηρετεί, έναν μοναδικό σκοπό:
 Θα Γκρεμίσει Το Τσίρκο.

Ο σαπισμένος κόσμος τους, είναι νεκρός, απλώς, δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμα... Είναι μόνο θέμα χρόνου, και ο χρόνος πλέον, κυλάει πολύ γρήγορα.


- artist: Lora Zombie -


Αντί να ταλαντεύεσαι λοιπόν, ανάμεσα σε επιλογές, που είναι ήδη, στημένες εναντίον σου, και δεν θα σου επιτρέψουν, να κερδίσεις, σε καμία περίπτωση... μπορείς, να αγνοήσεις το παιχνίδι τους, και να επέμβεις στη ζωή σου, χρησιμοποιώντας... εκείνο το πανίσχυρο όπλο, που είχες, στην παιδική σου ηλικία... το Όπλο της Φαντασίας!!!

Η Φαντασία, είναι μια εγγενής, ψυχική ιδιότητα, ανάλογη του χιούμορ.

Είναι μια από τις πολλές, δημιουργικές σου δυνάμεις, αλλά οφείλεις, να την καλλιεργείς, να την εμπλουτίζεις και να την προστατεύεις, από αρνητικές εικόνες, έτσι ώστε, να μην τις αναπαράγεις κάθε φορά, που την χρησιμοποιείς... 

Αυτό σημαίνει, να μην παίρνεις και τόσο στα σοβαρά, την όψη της πραγματικότητας, που ο θίασος των ψυχασθενών, προσπαθεί να σου επιβάλλει... αντίθετα, να έχεις το δικό σου όραμα, του κόσμου που θέλεις να ζεις, και εκεί να εστιάζεις... αδιαφορώντας, όσο περισσότερο μπορείς, απέναντι στον θόρυβο που προκαλούν... για να σου αποσπάσουν την προσοχή... και συνεπώς να σου απομυζήσουν, την ενέργεια.


- artist: Imanol Aizpuru -

Συνδέσου, με το εσωτερικό σου παιδί, βγάλε έξω, όλα σου τα μολύβια και τα χρώματα, διάλεξε τα πιο ταιριαστά σ`εσένα, και ξεκίνα, να σκιαγραφείς, να χτίζεις και να στήνεις, τον κόσμο σου, έτσι όπως ακριβώς, τον θέλεις!!! 

Αδιαφόρησε, για τους κανόνες, την αισθητική και την γεωμετρία, κάνε ό,τι σου αρέσει, όπως ακριβώς, σου αρέσει... Βάλε, και τον εαυτό σου μέσα, με όποια μορφή, επιθυμείς να έχεις, όσο σουρεαλιστικό σου βγαίνει, τόσο το καλύτερο... τόσο πιο απελευθερωτικό, θα είναι το αποτέλεσμα... 

Το ζητούμενο είναι, να παίξεις και πάλι, αφού η ζωή, ένα όμορφο και πολύ συναρπαστικό, παιχνίδι ανακάλυψης... έπρεπε να είναι... και όχι ένας ζοφερός εφιάλτης, γεμάτος παγίδες που πληγώνουν, και προκαλούν πόνο. 

Παίζοντας, και αφήνοντας τον εαυτό σου, να εκφράσει ό,τι θέλει, ίσως βρεθείς, σ`έναν εσωτερικό τόπο, απ`όπου, αυτοεξορίστηκες κάποτε... για να ενταχθείς στον κόσμο, των σοβαροφανών, ενοχικών και ημί-τρελων ενηλίκων. 

Ο κόσμος τους βρίσκεται, σε διαδικασία αποσύνθεσης, ο χρόνος που παραχωρήθηκε, στην ψευδαίσθηση, τελειώνει... 

Έχεις σύμμαχο, την ενέργεια των Πλανητών, αν επιλέξεις να την χρησιμοποιήσεις, για να ενεργοποιήσεις την φαντασία σου, και ν`ανοίξεις την Πύλη της Καρδιάς σου. 

Η Παιδικότητα Αυτής της Πανσελήνου, Είναι ένα Κάλεσμα, μια Ευκαιρία, Αλλά και μια Πρόκληση... 

Το Βασικό Ερώτημα Είναι: "Θυμάσαι, Πώς Γελάνε Τα Παιδιά;"

http://anoptron.blogspot.gr