Δευτέρα, 6 Μαρτίου 2017

Όρισε Το Βάθος Της Ύπαρξής Σου... Και Προχώρα Μπροστά! (Εξαιρετικό!)

Εκείνος, περπάτησε σε δύσβατα μονοπάτια, μέσα από θάμνους αγκαθωτούς, η ανάσα του βάρυνε, πήρε "γκρίζα" χροιά, μα όλα αυτά, για λίγο...

Μια στιγμιαία αίσθηση χρειάστηκε, ένα βήμα ακόμα, και όλα ξανά, έλαμψαν τριγύρω του...

Όλα Ακτινοβόλησαν... Άστραψαν!

"Η Γη κινείται, με τις δονήσεις σου" τον συμβούλεψε, μια γριά βελανιδιά, στο ξέφωτο, μετά από το σκοτεινό δάσος, καθώς τον αγκάλιαζε με λύτρωση, τώρα πια.

"Είναι λυπηρό, να μένεις στάσιμος, να αφήνεις το φόβο, να κυριαρχήσει, να σταματάς την προσπάθεια, να θολώνεις, την διαδικασία αναβάθμισής σου, και να τεμπελιάζεις, στην αδράνεια...

Γιατί ο άνθρωπος, όταν θεωρεί την ύπαρξή του αδύναμη, και υποδεέστερη, πληγώνει και πληγώνεται... αποσπάται η προσοχή του, από τις ηλιόφωτες σκέψεις και επιτρέπει, στα πυκνά πέπλα της ομίχλης, να τον σκεπάζουν, να πέφτουν βαριά πάνω του, κρύβοντάς του τον δρόμο, για το Αληθινό Φως!

Γι' αυτό σου λέω... 

Όρισε το Βάθος της Ύπαρξής Σου!

Μέτρα τα αστέρια, στην καρδιά σου...
Τακτοποίησέ τα, όλα μέσα σου, και προχώρα!!! 


Βγες γρήγορα από το σκοτάδι... η Γη έχει ανάγκη, την θεραπεία σου!"

Κι έτσι οι φόβοι του πια, έγιναν θηρίο εξημερωμένο...
Το δάσος, έγινε σύμμαχός του, και τα πουλιά σύντροφοί του!

"Να ακούς, το αληθινό τους τραγούδι, μόνον!
Γιατί έτσι, θα πορευτείς, ως Γητευτής των πράξεών σου!

Θα μαζέψω από το χώμα, όλη την ανθρώπινη δίψα, και θα σου την προσφέρω, έτσι, για να πιστέψεις στην βοήθεια, από τον συνάνθρωπο και στην ανθρωπιά...

Σήκω πάνω φίλε μου, και μάζεψε, τα κουρέλια της κουβέρτας, και τα απομεινάρια, του σκοτεινού πέπλου, που είχε εξαπλωθεί, στις μύχιες σκέψεις σου!

Τώρα η αυγή, έγινε σύμμαχός σου... και το δύσβατο, γεμάτο αγκάθια μονοπάτι, του σκοτεινού δάσους, στέκει μακριά... πέρα από εσένα, μακριά από εσένα, άνθρωπέ μου", είπε η γριά βελανιδιά...

Της Μαρίας Σταματοπούλου 
(Από το βιβλίο της ~Ενθύμηση~)