Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Εκείνα Τα Μάτια, Που Έχασαν Την Λάμψη Τους...

Κοιτάζω, τις φωτογραφίες στα στάτους, φίλων και συγγενών, και βλέπω, λυπημένα μάτια... άχρωμα χαμόγελα, θαμπά βλέμματα, θλιμμένες υπάρξεις, που ανεβάζουν την εικόνα τους, έτσι απλά... επειδή, το κάνουν όλοι. 

"Ας το κάνω, κι εγώ", σκέφτονται, αυτοματοποιημένα...

Σαν Ένα Ντόμινο Προσώπων, Ο Ένας, Μετά Τον Άλλον, Απλά Ακολουθούν... Το Ρεύμα.

Μα "Επιβάλλεται"... (Αλήθεια, Από Ποιον;) 

Και εκεί φανερώνονται, εν μέρει, "οι καταναγκαστικές μας χειρονομίες", για το κοινωνικό μας στάτους... "Για το φαίνεστε"... 

Απόκριες... ας βγάλω, μια φωτογραφία, με την στολή μου ή με μια μάσκα, "γιατί επιβάλλεται"... είναι το έθιμο ξέρεις... και τι; ...Εγώ, θα μείνω, στην απ' έξω;

Τσικνοπέμπτη... μην ξεχάσω, να βγάλω μία, όταν θα ψήνουμε, και μία ακόμα, το εορταστικό τραπέζι μου!

Πάσχα... να τραβήξω κι εγώ, μία φωτογραφία, την ώρα που ψήνετε, το αρνί στην σούβλα και τα φρεσκοβαμμένα αβγά, που έβαψα σήμερα... Α! μην ξεχάσω, επίσης, και τα φρεσκοψημένα μου κουλουράκια!

Χριστούγεννα... να βγάλω, μία φωτογραφία, μαζί με το δέντρο που στολίσαμε, με τα μελομακάρονα που έψησα... το στολισμένο μου σαλόνι!

Καλοκαίρι... να τραβήξω πλάνα, από τις διακοπές μου, στα νησιά, στις παραλίες, το ηλιοκαμένο μου κορμί!

Και ξανά μανά... από την αρχή, μία από τα ίδια...

(Να Μην Αναφέρω, Και Όλων Των Λογιών, Τις Παγκόσμιες Ημέρες, Που έχουν Ξεφυτρώσει, Σαν Τα Μανιτάρια... και ξημερωθούμε).

Δεν έχω πρόθεση, να κρίνω... μην παρεξηγηθώ... ούτε, θέλω να θίξω, κανενός, την προσωπικότητα! 

(Τα έχω ακολουθήσει, και ή ίδια, όλα αυτά, στην ζωή μου, μέχρι ενός σημείου, κάποτε... ως την μέρα εκείνη, "που έλυσα, τους λώρους μου").

Μόνο, να φιλοσοφήσουμε, όλοι μαζί, την όλη κατάσταση που ζούμε, να "κοιτάξουμε" με άλλα μάτια, τις στιγμές μας... να "δούμε" και την άλλη όψη, του νομίσματος, βρε αδελφέ...

Και δεν αναφέρομαι, σε εκείνες... τις πραγματικά, μοναδικές... υπέροχες στιγμές, που περνάμε, κάποιες φορές, στην ζωή μας, και μας μένουνε αξέχαστες!!!

Μα, για το σύνολο των στιγμών, ολόκληρης της ζωής μας, που είναι και η πλειονότητα, αυτών που βιώνουμε... κι είναι, οι πιο ουσιαστικές... γιατί αποτελούν, το μεγαλύτερο κομμάτι, του βίου μας.

Σε εκείνο, το μεγάλο κομμάτι, της ζωής μας, που δεν ζούμε, πραγματικά... απλά, υπάρχουμε.


Και αυτό γιατί, πράττουμε διάφορα, που πραγματικά, δεν τα επιθυμούμε, με την καρδιά μας... και σίγουρα, υπό άλλες συνθήκες, δεν θα τα επιλέγαμε- ως δικές μας στιγμές- ώστε, να τα ζήσουμε.

Τα ζούμε, αυτοματοποιημένα και μηχανικά...


Έχουμε βάλει την ζωή μας, στον αυτόματο πιλότο, και πηγαίνουμε...


Ανάλογα τις εποχές, τα ήθη και τα έθιμα... πράττουμε και τις αντίστοιχες καταστάσεις, που μάθαμε από παιδιά, να βιώνουμε... γενεές επί γενεών.

Τώρα μάλιστα, με τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης, όλα αυτά τα "βιώματα-κονσέρβα", που εξακολουθούμε, να επαναλαμβάνουμε, με μικρές αλλαγές, μικρής απόκλισης, κάθε φορά... χρόνο με τον χρόνο... τα κοινοποιούμε απευθείας, και στο ευρύ κοινό!

Ότι κι αν κάνουμε, το μεταφέρουμε στο διαδίκτυο!

Κι αυτό, δεν είναι απαραίτητα κακό, ούτε κατακριτέο, όχι... δεν το λέω, με κριτική διάθεση, ούτε και με ενδιαφέρει προσωπικά, για να είμαι ειλικρινής...

Το έναυσμα λοιπόν, για να γράψω, αυτό το κείμενο... ήταν τα μάτια, εκείνων των ανθρώπων, που έχουνε "χαθεί" , μέσα σε λαβύρινθους και σταυροδρόμια...

Αυτά τα μάτια, τα θλιμμένα, που είδα, πίσω από την "μάσκα του διασκεδάζειν"... αυτά τα μάτια... με έκαναν, να γράψω, για όλα αυτά.

Από αγάπη, για αυτά... τα απέραντα, μοναχικά μάτια, που με κοιτάζουν, κατάματα, και μου θλίβουν την καρδιά, βάζοντάς με, σε σκέψεις...

Από ειλικρινή αγάπη, για όλα αυτά τα μάτια, που είναι εγκλωβισμένα, πίσω από ένα προσωπείο, χαράς, ξεγνοιασιάς, ανεμελιάς, διασκέδασης κ.ο.κ. ... μα τίποτα, από όλα αυτά, δεν ισχύει, στο βάθος τους...

Είναι, σαν εκείνες τις διαφημίσεις, που προσπαθούν, να σου πουλήσουν, ένα προϊόν, και για να σε πείσουν... το βάζουν μέσα, σε μία ελκυστική συσκευασία, με ελκυστικά γράμματα, και σου υπόσχονται, ότι είναι το καλύτερο, το σπουδαιότερο, από όλα τα άλλα, του είδους... μα τίποτα, από όσα λένε, δεν ισχύει, στην πραγματικότητα.


Είναι απλά, η βιτρίνα...

Έχω υπάρξει κι η ίδια, μέσα σε αυτήν, την βιτρίνα στο παρελθόν...

Μερικές φορές μάλιστα, για να αποφύγω, τις αντιδράσεις εκείνων, που δεν γνωρίζουν, την αλήθεια, μπαίνω σε αυτή την ψευδαίσθηση κι εγώ, για να μπορέσω να συνυπάρξω, μαζί τους.

Μα γνωρίζω, την αλήθεια μέσα μου, κι έτσι, είμαι καλά, με τον εαυτό μου...

Η βιτρίνα αυτή, που μαθαίνουμε να ζούμε, συνεχώς, πίσω από αυτήν, οι περισσότεροι από εμάς, φαντάζει φυσιολογική, κι αυτό συμβαίνει, γιατί έτσι εκπαιδευόμαστε, να ζούμε... κι όλα γίνονται, μια συνήθεια, που μαθαίνουμε, σαν τυφλοσούρτη, να ακολουθούμε... 

Που είχαμε μείνει;

Α! σε εκείνα, τα μαρτυριάρικα μάτια, που λένε, τόσα πολλά...

Αυτά τα μάτια, για να γεμίσουν ξανά, μέσα τους, από την λάμψη... χρειάζεται, να μάθουν, να αγαπούν, τον εαυτό τους, και να τον αποδέχονται, όπως, ακριβώς είναι...

Χρειάζεται, να ξε-μάθουν, όλα αυτά, που τους έμαθαν, και τους κρατάνε εγκλωβισμένους πίσω, από μια πλασματική εικόνα, κοινωνικά αποδεκτή...

Χρειάζεται, να σταματήσουν, να αναλώνονται ψυχικά, από όλους εκείνους, δίπλα τους, που τους "ξεζουμίζουν" ενεργειακά και σωματικά, ως υπάρξεις.

Χρειάζεται, να απελευθερωθούν, σιγά-σιγά... ένα βήμα την φορά... από την γνώμη των άλλων, γύρω τους, και την συνεχόμενη, ανάγκη επιβεβαίωσης, που αποζητούν, ώστε, να νιώθουν άξιοι...


Αγάπη Εαυτού, Αποδοχή Εαυτού, Συγχώρεση Εαυτού, Συμπόνια Εαυτού... Τα Μυστικά Περάσματα, "Του Γεμίσματος", Μέσα Μας...

Για να πάρουν, όλα τα εσώψυχά σας, τον δρόμο τους, προς την δική σας Αλήθεια...χρειάζονται, αυτά τα απλά βήματα...


Για να  λάμψουν,τα μάτια σας  πάλι, από ψυχική ευφορία... και μόνο!


"Επιβάλλεται" να σταματήσουμε, να κάνουμε, για το καλό του εαυτού μας, τα εξής:

Σταματάμε, να ακολουθούμε "το κοπάδι"... (Κάνω, ότι κάνεις, χωρίς σκοπό)

Σταματάμε, να εξαρτιόμαστε, από την γνώμη των άλλων...

Σταματάμε, να περιμένουμε επιβεβαίωση, από τους άλλους...

Σταματάμε, να αγαπάμε - πρώτα τους άλλους - και μετά εμάς... (τέλος αυτό!)

Σταματάμε, να φοβόμαστε, μη τυχόν και χαλάσει, η εικόνα μας... (την τσαλακώνουμε, αν είναι απαραίτητο... αρκεί, εμείς να περνάμε, καλά!)

Σταματάμε, να απαρνιόμαστε, τα δικά μας θέλω... για να γινόμαστε, αρεστοί, στον οποιονδήποτε... (σε όποιον αρέσουμε, για τους άλλους, δεν θα μπορέσουμε).

Σταματάμε, να αναβάλλουμε, ότι μας χαροποιεί και μας ανεβάζει, ψυχολογικά... (Κάντε Το Τώρα, αφού τελειώσετε, το διάβασμα, αυτού του άρθρου)

Σταματάμε, να αποζητάμε, στους άλλους, όλα, όσα έχουμε, μέσα μας!!! (Είμαστε αυτάρκη, τέλεια κι ολοκληρωμένα όντα!)


Και ξεκινάμε, για το καλό του εαυτού μας, τα εξής:

Ξεκινάμε, να ακολουθούμε, το δικό μας μονοπάτι... (όποιος ψάχνει, βρίσκει).

Ξεκινάμε, να αγαπάμε, πρώτα και πάνω από όλα, τον εαυτό μας...

Ξεκινάμε, να ακούμε, τι μας συμβουλεύει, να κάνουμε η καρδιά μας... (άκου!)

Ξεκινάμε, να αγαπάμε, την μοναδική μας εικόνα, και να την δείχνουμε, όπως ακριβώς είναι... αυθεντική και ατόφια, ως έχει, στους γύρω μας... (εκείνοι, που θα την αποδεχθούν, είναι κι αυτοί, που θα σας αγαπήσουν, αληθινά, για αυτό που είστε).

Ξεκινάμε, να γλείφουμε και να επουλώνουμε, τις πληγές μας, για να προχωρήσουμε, δριμύτεροι, τον δρόμο της ζωής μας, (μόνο έτσι ξαναγεννιόμαστε, από τις στάχτες μας, κι απελευθερωνόμαστε, πραγματικά). 

Οτιδήποτε άλλο, είναι ψέμα και δήθεν, και θα σας αφήσει κατάλοιπα, μέσα σας.

Ξεκινάμε, να κάνουμε όνειρα, ή καλύτερα... ένα πλάνο ζωής, που επιθυμούμε, ολόψυχα... να βιώσουμε, σε αυτή την ζωή, (και το θρέφουμε, καθημερινά, με την ενέργειά μας, ώστε να υλοποιηθεί).

Ξεκινάμε, να αποφεύγουμε, τα στερεότυπα, του κοινωνικού στάτους, αν δεν μας καλύπτουν, ψυχικά, πια... κι απλώς, τα απορρίπτουμε.

Ξεκινάμε, να αποδεχόμαστε, τον εαυτό μας, όπως είναι, (κι ύστερα, βήμα-βήμα, ολοένα και βελτιωνόμαστε, γνωρίζοντας τον εαυτό μας, πραγματικά).

Και τέλος ξεκινάμε, να ακολουθούμε πιστά, την εσωτερική μας φωνή, που ποτέ, δεν κάνει λάθος!

Να Θυμάστε:

Να είσαστε ο εαυτό σας, όλοι οι άλλοι ρόλοι, είναι πιασμένοι...

Να είστε αυθεντικοί, γιατί οτιδήποτε άλλο... είναι αυτοκαταστροφικό...

Να είσαστε, ειλικρινείς, με τον εαυτό σας, πρωτίστως, και μετά... με όλους, τους άλλους...

Να συμφιλιωθείτε, με την πραγματική σας εικόνα...

Να αγαπήσετε και να ξανά ανακαλύψετε, την αληθινή σας ύπαρξη... 

Να έχετε Πίστη Εαυτού... κι όλα, θα πάρουν τον δρόμο τους...

Να Κάνετε Μεγαλεπήβολα Όνειρα, Που Κρατούν Την Ψυχή Σας, Ζωντανή Και Την Ματιά Σας Ξάστερη!

Να κάνετε, ότι κάνετε... όποτε, πραγματικά το θέλετε... συνειδητοποιημένα, και μόνο!!!

Να μην περιμένετε από κανέναν, να σας εκτιμήσει... η αξία σας, είναι ήδη, ανεκτίμητη!!!

Να επιλέγετε να πηγαίνετε, εκεί, που νιώθετε, ότι θα περάσετε καλά, κι όχι όπου, σας επιβάλλουν, οι άλλοι...

Να διαλέγετε κοντά σας, ανθρώπους, που σας κάνουν, με την παρουσία τους, καλύτερους!!!

Να σταματήσετε, να συναναστρέφεστε, με κακές παρέες, φοβούμενοι την μοναξιά... καλύτερα να είστε, μόνοι σας, παρά ανεκτικοί  και ελλιπείς (και τότε, θα εμφανιστούν, ως δια μαγείας, εκείνοι που σας αξίζουν).

Να μάθετε, να βάζετε όρια, σε όσους προσπαθούν, να σας δηλητηριάσουν, με την στάση τους... μην το επιτρέπετε!!!

Να Αναζητάτε Και Να Λέτε, Την Αλήθεια Σας!!!

Εύχομαι ολόψυχα, "κάτι" από όλα αυτά, που διαβάσατε, να σας έδωσαν, μία εσώτερη, ψυχική ανάταση...

Εύχομαι ολόψυχα, να βρείτε την αλήθεια σας, κι ας μην κάνετε... τίποτα, από όλα αυτά... ειλικρινά.

Εύχομαι ολόψυχα, να αρχίσουν, ολοένα και περισσότερα μάτια, να λάμπουν αληθινά!!!

Εύχομαι ολόψυχα, να γκρεμιστούν τα τείχη, που έχουν υψωθεί... να σπάσουν οι μάσκες, που έχουν αφομοιωθεί... να διαλυθούν, τα προσωπεία των ανθρώπων, σε ολόκληρη την Γη!!!

Είθε το Φως, να αναγεννηθεί... από όλα αυτά τα μάτια... και να τυφλώσει, και να κάψει ολοκληρωτικά, με την λάμψη του... όλους εκείνους, που έστησαν, αυτή την ψευδαίσθηση, που μας περιβάλλει... 

Και Να Απελευθερωθούμε!!!!

Γένοιτο, Για Όλο Τον Κόσμο!
Αμήν!

© Gina Powerful