Παρασκευή, 30 Δεκεμβρίου 2016

Ξαναβρίσκοντας Τον Χαμένο Μου Εαυτό... Σε Αγαπώ Εαυτέ Μου!

Στην εκπνοή αυτού του χρόνου, αναρωτιέμαι, τι του οφείλω, και πρέπει να του το αναγνωρίσω, τι είναι αυτό, που χρειάζεται να αναπολήσω, να αναμοχλεύσω, από την μνήμη μου, και να του το καταμαρτυρήσω... 

Πράγματι, συνέβησαν μέσα σ' αυτήν την χρονιά, όμορφα και άσχημα γεγονότα, υπήρξαν στιγμές, ευχάριστες, μα και δυσάρεστες... 

Έτσι, συνήθως, δεν  γίνεται

Είναι, η φυσική ροή, των πραγμάτων στην ζωή, αυτή...

Περνάω, μπροστά από τον καθρέφτη... κοντοστέκομαι... καρφώνω τα μάτια μου, στο είδωλό μου, σκέφτομαι... "τα μάτια, είναι ο καθρέφτης της ψυχής", βυθίζομαι, μέσα στα άδυτα του εαυτού μου... με βρίσκω εκεί... απλή, αθώα κι αφελής, να κάνω κούνια... (πόσο μου αρέσει, να κάνω κούνια!) 

Με παρατηρώ εξονυχιστικά... "Τι όμορφη, τι γλυκιά... και "εκθαμβωτική" που είμαι!!!"  Σκέφτομαι... (με θαυμάζω). Κι ύστερα, χαμογελώ...

Πόσα χρόνια, με είχα κρυμμένη και φυλακισμένη, εκεί μέσα, αναρωτιέμαι, (με ένα ίχνος ντροπής... οφείλω να ομολογήσω)...ξαφνικά, μου έρχεται μια ιδέα!

Φέτος θα γράψω, για την συνάντηση μου, με τον μονάκριβο, παραμελημένο μου εαυτό... "του αξίζει άλλωστε"... σκέφτομαι... απορώ μαζί μου, που δεν το είχα σκεφτεί, νωρίτερα...

Ποτέ δεν είναι αργά, για μια εσωτερική ανασκόπηση... θα κάνω, την προσωπική μου, εξομολόγηση εαυτού, λοιπόν...

Παίρνω, βαθιές αναπνοές... κι αρχίζω να θυμάμαι... (ντρέπομαι, για να είμαι ειλικρινής... αγαπημένε μου εαυτέ...) αναρωτιέμαι, γιατί τα έκανα, όλα αυτά?

Πως μπόρεσα, και ήμουν, τόσο σκληρή, απέναντί σου?
Πως μπόρεσα, και σου επέβαλλα, να πάψεις... να Είσαι!!! 
Πως επέλεγα, να παίζω ρόλους, μια ζωή, αντί να είμαι αυθεντική?
Πως έκρυβα, έτσι μάταια, έναν τόσο υπέροχο εαυτό?
Πως επέλεγα, να σε αγνοώ... να σε παραμερίζω?


Με τι καρδιά, σε φίμωσα, σε έδεσα χειροπόδαρα, και σε πέταξα, στο σκοτεινό κελάρι, της λήθης?

Πως μπόρεσα, όλα αυτά τα χρόνια, να σε καταχωνιάζω, μέσα σε όλα αυτά: τα "πρέπει", τα "δήθεν", τα "καθωσπρέπει", τα "μη" και τα "δεν πρέπει"... 

Πόσα πολλά, φορεμένα προσωπεία... μιας κοινωνίας, που μας επιβάλλει, να ζούμε, μέσα στο ψέμα, την άγνοια, την λήθη, την σοβαροφάνεια, τον καθωσπρεπισμό, και την υποκρισία...

Πως το έκανα, αυτό σε σένα, αγαπημένε μου εαυτέ?

Πόσες ερωτήσεις, με κατακλύζουν... νιώθω, να με πνίγουν... παίρνω βαθιές αναπνοές, ξανά...

Μα τώρα πια ξέρω... τώρα πια γνωρίζω... όλα τα έκανα, εν αγνοία μου... δεν ήξερα... έτσι με έμαθαν, πως "έπρεπε" να λειτουργώ, για να γίνομαι αποδεκτή, από το κοινωνικό σύνολο... 

Επέλεγα, να απογοητεύω εμένα, για να μην απογοητεύσω, τους άλλους...

Έκρυβα, τις αληθινές  μου επιθυμίες, ώστε, να υλοποιώ, τις ξένες...

Σκλάβωνα, τον αληθινό μου εαυτό, για να νιώθουν, οι άλλοι ελεύθεροι...

Έχανα τον εαυτό μου, για να μην χάσω, εκείνους... τους άγνωστους.

Όλα, έξω από εμένα... και μέσα μου...  ένα φίμωτρο.

Αντί να "κοιτώ" μέσα μου, και να φιμώνω, τα έξω μου... τα έκανα, όλα ανάποδα!



Μα τώρα πια, έμαθα... ενθυμήθηκα... χαμογελώ ξανά! (Περασμένα - ξεχασμένα...)

Με κοιτάζω βαθιά, μέσα στα μάτια, και με "βλέπω"... εκεί, να κάθομαι και να κοιτώ, με εκείνα, τα αθώα, ορθάνοιχτα μάτια, μικρού παιδιού, που κοιτάζει, όλο απορία... μα και συμπάθεια...

Το κοριτσάκι μέσα μου, δεν μου κρατάει μούτρα, με έχει συγχωρέσει... μου χαμογελάει γλυκά... αγκαλιαζόμαστε σφιχτά... θέλει μόνο, να παίξει...

Αγάπη, με πλημμυρίζει, σε όλο μου το Είναι... πόση ευτυχία!

Τώρα πια, έχω συγχωρέσει, όλα τα λάθη μου...
Τώρα πια, με αποδέχομαι, όπως ακριβώς, Είμαι!

Πόσες φουρτούνες, αντάρες και μπουνάτσες, ξεπεράσαμε - προσπεράσαμε, αντάμα... μονάκριβε εαυτέ μου!

Πόση δύναμη ψυχής, αντλήσαμε - εξαντλήσαμε, ώστε, να τις αντιμετωπίσουμε...

Σου βγάζω το καπέλο, αγαπημένε μου εαυτέ... κι εσένα κοριτσάκι!

(Πόσο υπερήφανη, νιώθω... κανείς πια, δεν μπορεί να μου το στερήσει... πάλεψα, αγωνίστηκα... το κέρδισα, με το σπαθί μου!)

Πόσο σε Αγαπώ, ψυχή μου!!!

Πόσο ευγνωμονώ, που επιτέλους, σε ξανά βρήκα!!!


Πόσο βαθιά και ουσιαστικά, σε θαυμάζω!!!

Πόσα, περάσαμε μαζί, αγαπημένε μου εαυτέ... και πόσα ακόμα, θα περάσουμε - ξεπεράσουμε - προσπεράσουμε μαζί...

Σου δίνω, ένα τρυφερό, γλυκό φιλί... σου αξίζει άλλωστε!

Σε πιάνω, από το χέρι... σφιχτά σε κρατώ, δεν θα σε αφήσω... ποτέ ξανά!!!

Στο υπόσχομαι, φωτεινέ μου εαυτέ... το υπόσχομαι... και σε εκείνη την μικρή, που κάνει κούνια...



Την Αγαπώ... Σε Αγαπώ!!! Μας Αγαπώ!!!
Χάρηκα, που συναντηθήκαμε ξανά!!!


Ήταν μια ευλογημένη χρονιά, αυτή που φεύγει... καθημερινών, μικρών θαυμάτων... θεοφώτιστων συναντήσεων... εσωτερικών αποκαλύψεων, μα και ανακαλύψεων!


Ευγνωμονώ, την κάθε στιγμή, που μου δόθηκε, η ευκαιρία, να την ζήσω!!!

Ευγνωμονώ κι εσένα, αγαπημένο μου σύμπαν, Θεέ μου, Όλον, Φως... που με έβγαλες, από τα σκοτάδια μου!!!

Ευγνωμονώ βαθύτατα επίσης, την στιγμή, που ξανά ανταμώσαμε, καλέ μου συνοδοιπόρε... σε ευχαριστώ, από τα βάθη της ψυχής μου!!!

Και κλείνοντας, αυτή την βαθιά, εσωτερική, ανασκόπηση της χρονιάς... θα έδινα, μια ταπεινή, αλλά γεμάτη Αγάπη, συμβουλή σε όλους εσάς...

Αν ψάχνεται, για το άτομο, που θα σας αλλάξει την ζωή... ρίξτε απλά, μια ματιά στον καθρέφτη... εκεί θα το βρείτε... Αγαπήστε τον... Του αξίζει!

Να Είναι, Μια Ευλογημένη Χρονιά, Πλημμυρισμένη, Από Άπλετο Καθάριο Φως, Αγνής Αγάπης, Πνευματικής Αναζήτησης & Αφθονίας, Σε Όλα Τα Επίπεδα, Για Όλο τον Κόσμο!!!


Γένοιτο!
Αμήν...

© Gina Powerful