Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Κάνε λάθη, μάθε από αυτά και ξεπέρασε τα...Μην αυτοτιμωρείσαι!

Πιστεύω στο λάθος...
Είναι φίλος μου το λάθος...
Είναι δάσκαλος το λάθος...


Πιστεύω στην αστοχία, στον προορισμό που δεν έφτασες ποτέ, στην αποτυχία, πιστεύω στην πορεία που παρέκκλινε.


Πιστεύω στην αμαρτία...
(αμαρτάνω: η λέξη χρησιμοποιήθηκε αρχικά, για να δηλώσει αστοχία, στον φυσικό κόσμο, π.χ. αστοχία ενός τοξοβόλου, και αργότερα αστόχημα, ηθικό παράπτωμα)

Και ο αναμάρτητος, πρώτος το λίθο βαλέτω…Θα τον περιμένω... 

Δε θα βρεθεί κανείς.

Γιατί κάπως έτσι, ξεκίνησαν όλα... 

Κάπως έτσι, και εσύ και εγώ.

Είχα στόχο να σηκωθώ και να περπατήσω... 

Δεν τα κατάφερα, με τη μία. Αστόχησα οικτρά. 
Έπεσα, ξανά έπεσα, πόνεσα, έκλαψα.

Ώσπου έμαθα – περπάτησα.


Αργότερα, θέλησα να περάσω το δρόμο. Βιάστηκα. Ήταν κόκκινο...

Ο πατέρας μου με τράβηξε βίαια, με όλη του τη δύναμη, προς τα πίσω, μου μίλησε πολύ έντονα, με κατακεραύνωσε. Κατάλαβα... 

Είχα κάνει πάλι λάθος, μεγάλο σφάλμα, εν δυνάμει θανάσιμο αμάρτημα.

Και πόσα, λάθη ακόμα, ακολούθησαν…


Πόσοι στόχοι, που δεν πέτυχα ποτέ... 

Πόσες φορές, με τιμώρησα... 
Πόσες φορές, με τιμώρησαν άλλοι... 
Πόσες φορές, τιμώρησα εγώ άλλους, για τα δικά τους σφάλματά.

Ειδικά, όταν το λάθος ενός φίλου, ενός αγαπημένου, “χτυπάει” εμάς, μπορούμε να γίνουμε πολύ σκληροί... Πόσες φιλίες δε διαλύθηκαν, από ένα ανθρώπινο σφάλμα... Το ξέρουμε και εσύ και εγώ, το έχουμε ζήσει άλλωστε...

Μα πλέον, μέσα από άπειρα λάθη, από παρεξηγήσεις, από σχέσεις, που κόπηκαν βάναυσα, έχω φτάσει να πιστεύω, στην δεύτερη ευκαιρία... ή και στην τρίτη. 


Έχω φτάσει να θεωρώ, μεγάλη αξία την άφεση αμαρτιών... 

Την ικανότητα, κάποιου να συγχωρέσει... 



Όταν είσαι γενναιόδωρος, όταν είσαι μεγαλόψυχος, όταν είσαι κοινωνός της αγάπης, και καταφέρεις να μπεις, στη θέση του άλλου, να κατανοήσεις την αδυναμία του, και το εκάστοτε λάθος του, και να τον δικαιολογήσεις, τότε γίνονται θαύματα...
Το πιο σκληρό μας πρόσωπο, όμως, οι άνθρωποι... έχουμε την τάση, να το δείχνουμε, απέναντι, στον ίδιο μας τον εαυτό.


Μπορεί να περάσουμε, χρόνια αυτοτιμωρίας, αυτοταπείνωσης και δυστυχίας, για ένα λάθος που κάναμε, κάπου, κάπως, κάποτε...

Φίλε μου, θα το έχεις καταλάβει πια…
Τα λάθη, είναι για τους ανθρώπους.
Και είσαι και εσύ άνθρωπος... 


Συγχώρεσε τον εαυτό σου, άστο να πάει... και προχώρα μπροστά!!!

Κανείς δεν αξίζει, τις “ποινές” και τα “βασανιστήρια”, που ο ίδιος επιβάλλει, στον εαυτό του...


Κοίτα να μάθεις, από το λάθος σου, αλλά οφείλεις να το ξεπεράσεις, κάποια στιγμή...

Και εσύ και εγώ και οι γύρω μας... αξίζουμε μια δεύτερη ευκαιρία.


Μέσα από τα λάθη, μαθαίνουμε... 


Όπως έμαθες κάποτε να περπατάς, σκοντάφτοντας και πέφτοντας.

Μην είσαι λοιπόν, τόσο σκληρός με τους άλλους, και κυρίως... μην είσαι τόσο σκληρός, με τον εαυτό σου!!!

Γιάννης Lat Λεμπέσης