Τετάρτη, 3 Αυγούστου 2016

Ευγνωμονώ Τη Ζωή, Που Μας Έφερε Αντίκρυ...

Πόσο μπορεί, ένας έρωτας να αλλάξει τη ζωή σου...

Πόσο μπορεί, να σε πετάξει στα ουράνια, και ταυτόχρονα να σε προσγειώσει, με τόση ορμή και χαρά?...

Πόσα όνειρα αντέχει, ένας άνθρωπος να φτιάξει, όταν αγαπά?...

Πόση ανατριχίλα, μπορεί να νιώσεις, και μόνο στη σκέψη εκείνου, που είσαι μαγεμένος?...

Θεέ μου... η αφή του ονείρου, η αίσθηση της απογείωσης...

Θεέ μου... Άγγελος είναι... και εγώ, η δύναμη της Γης.

Εκείνος, πλάθει την ευτυχία εκεί ψηλά, σε Εσένα, και εγώ εδώ κάτω, χτίζω την επίγεια αρμονία.

Η αγάπη ισχύει μόνο, όταν και οι δυο συμμετέχουν, με καρδιά και ψυχή, με νου και συναίσθημα, με ορμή και πάθος...




Έτσι Θεέ μου, μας έπλασες και Εσύ?

Δανείστηκες από κείνη την αστερόσκονη, που φτιάχνει τα   καλύτερα κομμάτια, επί Γης?

Γιατί άμα είναι έτσι, τότε και εγώ θα υποκλιθώ, στο μεγαλείο της Ζωής!

Η αγνή, η βαθιά Αγάπη... μετουσιώνει ό,τι κατώτερο συναίσθημα, κάθετί παράταιρο...

Σε κοιτώ, και από εσένα παίρνω όλο το νόημα, της ανθρώπινης ύπαρξης...

Με κοιτάς, και θέλω να βγάλω φτερά, και να χαρίσω σε κάθε γωνιά της Γης, ύψιστες δονήσεις...

Η αγάπη σου μεταμορφώνει, η ματιά σου, υπέρβαση σε κάθε κύτταρo μου...

Ζωή στη ζωή, και ανάσα στη πνοή...

Γέννημα θεϊκής ουσίας, και Αρχαγγέλων διαύγεια...

Ακόμα, και ένα δικό μου "σε αγαπώ", διαφαίνεται τόσο ισχνό, μπροστά στη δική σου ακτινοβολία...

Υμνώ...

Ευγνωμονώ τη Ζωή, που μας έφερε αντίκρυ...

Ευγνωμονώ Εσένα, Που Έζησα Στο Φως!!!


Πηγή: (Κάπου, κάποτε... δεν θυμάμαι που το είχα βρει... Απλά Υπέροχο!)