Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

Αυτό που νομίζεις τιμωρία, είναι ένα δώρο από ψηλά...

Σε παρακαλώ, κατάλαβε ότι το κάνω από σεβασμό... μη θυμώνεις... δε μπορώ εγώ να σου πω, τι θα κάνεις, ακόμη κι αν περάσαμε τα ίδια...

Ακόμη κι αν σε μένα, πέτυχε... δεν είναι το ίδιο σε σένα... αυτό, που αυτή την περίοδο σε βασανίζει, έχει μόνο ένα στόχο... να σε βελτιώσει... 

Αυτό είναι βέβαιο... κρύβει ένα μήνυμα, που είναι για σένα... 

Εσύ, θα πρέπει να δουλέψεις να το κατανοήσεις... 

Σε μερικά πράγματα, δε γίνεται αντιγραφή... ακόμη και το φωτοτυπικό μηχάνημα, δε βγάζει τα ίδια αντίγραφα, μετά από λίγο καιρό... τελειώνει το μελάνι, και αλλά βγαίνουν πιο έντονα, άλλα πιο θολά... 

Γι αυτό σου λέω... 

Ξέρω τον πειρασμό, του να σου δώσει κάποιος, έτοιμη λύση απ' την εμπειρία του... να σου πει πέντε κουβέντες, να τις εφαρμόσεις, και τέλος... 

Δε γίνεται έτσι... να σου πω γιατί... 

Διότι, αν σου πω εγώ τη λύση και απαλλαγείς, αυτόματα σου κάνω κακό... σε κάθε δυσκολία, θα τρέχεις σε μένα, στον δίπλα, σε όλους, εκτός από σένα... 

Αντί να στραφείς στο μέσα σου, που είναι και η ουσία της δοκιμασίας, για  να ανακαλύψεις τις δυνάμεις σου, θα κολλήσεις, τη σηπτική συνήθεια της εξάρτησης... 



Ακόμα και οι γονείς, που η αγάπη τους είναι ασύγκριτη, έχουν πει πράγματα, που στην πορεία αποδείχθηκαν λάθος... 

Χιλιάδες “μη” και “όχι” ανέκοψαν πορείες, που μόνο ο Θεός ξέρει, που θα κατέληγαν... γι αυτό, τόση σιωπή γύρω σου... 

Αυτό που νομίζεις τιμωρία, από ψηλά, επειδή δεν ακούς τίποτα, είναι δώρο... σιωπούν όλες οι φωνές έξω, για να ακούσεις μέσα... δεν είναι σαδιστής ο ουρανός.

Αν σε ήθελε μέσα στη δυστυχία, δε θα έφτιαχνε χιλιάδες χρώματα, για να χαίρεται το μάτι... δε θα έφτιαχνε χιλιάδες ήχους, να ξεκουράζεται η ψυχή... δε θα έδινε τόσες γεύσεις, για να λούζει την καρδιά, με νοστιμιές... και δε θα σιωπούσε, αν δεν ήταν για καλό σου... 

Γι αυτό σου λέω, ρε παιδάκι μου... μη ζητάς βοήθεια... άσε με εμένα... άσε τους άλλους... και γενικότερα, μην αντιγράφεις... 

Κάθε φορά, που λες μια πρόταση, που δεν είναι δική σου, μου στερείς τη χαρά, να ακούσω μια δική σου δημιουργία... θα κλάψεις, ναι... θα πονέσεις... σίγουρα... θα βρεθείς σε απόγνωση... φυσικά... 

Όταν όμως τελειώσει, σου ορκίζομαι, ότι αυτό που φαίνεται βουνό σε μένα, εσύ θα το έχεις για κάθισμα, να βλέπεις το ηλιοβασίλεμα!

Σε φιλώ... όλα πηγαίνουν καλά, όταν νομίζεις ότι χάνεσαι...

Thanasis Manaras

Πηγή: https://www.facebook.com