Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Μια Αλληγορία για την Κόλαση & τον Παράδεισο...

Υπάρχει μια χασιδική ιστορία, ενός ραβίνου, που συνομιλούσε με τον Θεό, για τον Παράδεισο και για την Κόλαση. 

«Θα σου δείξω την Κόλαση», είπε ο Θεός, και οδήγησε τον ραβίνο σε ένα δωμάτιο, όπου βρίσκονταν μια ομάδα ανθρώπων πεινασμένων, και απελπισμένων, που κάθονταν γύρω από ένα μεγάλο κυκλικό τραπέζι.

Στο κέντρο του τραπεζιού, ήταν ακουμπισμένη μια μεγάλη κατσαρόλα, με κοκκινιστό που έφτανε και περίσσευε για όλους. 

Η μυρωδιά του κοκκινιστού ήταν υπέροχη, και έκανε το στόμα του ραβίνου να γεμίσει σάλιο. 

Κι όμως, κανείς δεν έτρωγε... 

Κάθε συνδαιτυμόνας, κρατούσε ένα κουτάλι με πολύ μακρύ χέρι- αρκετά μακρύ, για να φτάσει την κατσαρόλα, και να γεμίσει μια κουταλιά κοκκινιστό, αλλά υπερβολικά μακρύ, για να βάλει το φαΐ στο στόμα του.


Ο ραβίνος είδε, ότι το βάσανο τους ήταν πράγματι φοβερό, και έσκυψε το κεφάλι με συμπόνια.

«Τώρα, θα σου δείξω τον Παράδεισο»,
είπε ο Θεός, και μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, ίδιο με το πρώτο – το ίδιο μεγάλο στρογγυλό τραπέζι, η ίδια τεράστια κατσαρόλα κοκκινιστό, τα ίδια κουτάλια με μακρύ χέρι. 


Και όμως, η ατμόσφαιρα ήταν χαρούμενη: όλοι φαίνονταν καλοταϊσμένοι, καλοθρεμμένοι και ζωηροί.
Ο ραβίνος δεν κατάλαβε τίποτα, και κοίταξε τον Κύριο.

«Είναι απλό», είπε ο Κύριος, «αλλά χρειάζεται κάποια επιδεξιότητα... 
Βλέπεις, οι άνθρωποι σε αυτό το δωμάτιο, έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον!»
Από το βιβλίο: <<Θεωρία και Πράξη της Ομαδικής Ψυχοθεραπείας>>

του Irvin D. Yalom