Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Ήταν Κάποτε Μια Αγάπη... (Μέρος 2ο)

Η συνέχεια του Άρθρου: "Ήταν Κάποτε Μια Αγάπη" που θα βρείτε, 
πατώντας εδώ: http://pestomoukiauto.blogspot.gr



Ερχόμενοι στον κόσμο αυτό, και μεγαλώνοντας... μαθαίνουμε να αγαπάμε και να προσφέρουμε την αγάπη μας, στους άλλους -είτε αυτή η εκδήλωση αγάπης, αφορά υλικά, είτε ψυχικά αγαθά- με σκοπό να λάβουμε πίσω, τα ίδια, ή και περισσότερα.

Όντας παιδιά, δυσκολευόμαστε να μοιραστούμε, τα παιχνίδια μας... όντας έφηβοι, δυσκολευόμαστε να εκδηλώσουμε, τα αληθινά μας συναισθήματα και να μοιραστούμε, ακόμα και τα πράγματά μας, με τους συνομήλικούς μας...

Και όταν, γινόμαστε ενήλικες πια, κρατάμε μία "πισινή", μήπως, και μας την φέρουν, κι έτσι καχύποπτοι και φοβισμένοι, σχεδόν αδυνατούμε, να μοιραστούμε, με τους συνανθρώπους μας, συναισθήματα και πράγματα...

Στις συναναστροφές μας, με γνωστούς, φίλους, εραστές, πολλές φορές... ακόμα και με συγγενικά πρόσωπα, έχουμε μάθει - "εκπαιδευτεί" - να δίνουμε Αγάπη, υλική ή ηθική, με την σκέψη να υποβόσκει, στο πίσω μέρος του μυαλού μας, ότι θα "ανταμειφθούμε", με τον έναν ή τον άλλον τρόπο...

Πόσο δε, όταν συναναστρεφόμαστε, με άγνωστους, του κοινωνικού μας περίγυρου... που εκεί τα πράγματα, είναι ακόμα πιο δύσκολα.. στο να προσφέρουμε οικειοθελώς, ένα χέρι βοηθείας, ανθρωπιάς, συμπαράστασης... 
Αγάπη στον Συνάνθρωπό μας!

Δρούμε και αντιδρούμε, με βάση πάντα το Εγώ μας... αυτοματοποιημένα... αναλύουμε - σκεφτόμαστε: "τι είναι αυτό, που θα αποκομίσουμε εμείς, τι θα κερδίσουμε, από κάθε περίσταση, τι είναι καλό, για εμάς τους ίδιους, πως θα οφελειθούμε, από μία κατάσταση" κ.ο.κ...

Πάντα σκεπτόμενοι, με γνώμονα, το Εγώ - Εαυτό μας, κοιτάμε, το συμφέρον μας, το δικό μας καλό, το δικό μας όφελος, την προσωπική μας προβολή... και έτσι μόνο, τις περισσότερες φορές, θα προσφέρουμε Αγάπη, (ερωτική, φιλική, φιλανθρωπική... ακόμα και αδελφική).

Για να δώσουμε Αγάπη, σε οποιαδήποτε, περίσταση της ζωής μας, υποσυνείδητα, περιμένουμε και ένα αντάλλαγμα...

Σκληρό?... 
Πράγματι... Αλλά το Κάνουμε!!!

(Είναι άσκοπο, να το αρνούμαστε και να εθελοτυφλούμε... γιατί, δεν οδηγεί πουθενά).

Έτσι, αυτοματοποιημένα και μηχανικά, μάθαμε να λειτουργούμε, από την γέννησή μας και μετά... εκπαιδευόμενοι σε ένα σύστημα... Εγω - Συμπεριφοράς.


Μάθαμε εν αγνοία μας, να αγαπάμε, χωρίς όμως, να αγαπάμε... Πραγματικά!

Την Αγάπη, που Πραγματικά Είναι... μας την δίδαξε ο Χριστός, όταν κατέβηκε στην Γη, για να μας δώσει το μήνυμα - αυτό κάθε αυτό - της Ανιδιοτελής Αγάπης.
Κι επειδή είχαμε, παρωπίδες στα μάτια, και κωφεύαμε στο κήρυγμά του, άπιστοι Θωμάδες και τότε, καχύποπτοι και αδαείς... αναγκάστηκε, να μας δείξει έμπρακτα, την Αγάπη Του, αφήνοντάς μας, ακόμα, και να τον Σταυρώσουμε...

Η Υπέρτατη Ανιδιοτελής Αγάπη...


Αν κατέβαινε πάλι στην Γη, λυπάμαι που το λέω, αλλά πάλι... το ίδιο, θα του κάναμε... με αυτή την "οπτική", που βλέπουμε σήμερα, τα πράγματα, και αντιδρούμε...

Κατά πάσα πιθανότητα, η ιστορία, θα επαναλαμβανόταν, σε νέο μοτίβο εποχής, αυτή την φορά...

Το αποκλείεται, με το χέρι στην καρδιά?

Ας κάτσουμε, λίγα δευτερόλεπτα, να το αναλογιστούμε...




Μήπως Ήλθε Η Ώρα, Να Αρχίσουμε, Να "Βλέπουμε" & Να Πράττουμε Αλλιώς?

Δεν πιστεύετε Αδέλφια μου, πως ήρθε ο καιρός, να κάνουμε ένα restart... μια επανεκκίνηση... στην στάση ζωής μας, μία αναθεώρηση αξιών και ιδεών?...

Ποτέ Δεν Είναι Αργά, Για Έναν Επαναπροσδιορισμό Ζωής!!!

Και Αυτή την Φορά, Όχι... Για το Δικό μας, Όφελος Μόνο.


Μα, Για Το Κοινό Όφελος και Καλό, Όλου Του Κόσμου!

Ας θυμηθούμε... να ξεχάσουμε για λίγο, τον Εγω-Εαυτό μας, και να κοιτάξουμε, το διπλανό μας!


Ας ξεκινήσουμε, να βοηθάμε τον πλησίον μας, με χαρά και προθυμία!
Ας δώσουμε το χαμόγελό μας, αβίαστα, στους γύρω μας!
Ας προσφέρουμε μιαν αγκαλιά, και ένα βλέμμα συμπόνιας, στον συνομιλητή μας!
Ας χτυπήσουμε φιλικά, τον ώμο του φίλου μας, συμπαραστέκοντάς του, στα δύσκολα!

Ας αγαπήσουμε το σύντροφό μας, γι' αυτό που είναι, και ας μην προσπαθούμε, να τον αλλάξουμε...

Ας δώσουμε, άφεση αμαρτιών, στον εαυτό μας, για τα λάθη και τα πάθη μας!
Ας μάθουμε στα παιδιά μας, να αγαπούν αληθινά, και να μοιράζονται... με την καρδιά τους και μόνο!

Ας αποδεχτούμε τους γύρω μας, ως έχουν, κι ας δείξουμε κατανόηση... δεν έχουμε ιδέα, πως είναι η ζωή τους, και ποιο είναι το ταξίδι τους.

Ας προσπαθήσουμε, να μην κρίνουμε, και να μην βγάζουμε, βιαστικά πορίσματα.

Ας προσφέρουμε, ένα πιάτο φαγητό, σε εκείνον που πεινάει!
Ας φροντίσουμε, τα αδέσποτα του δρόμου, μ' ένα πιάτο φαΐ και νεράκι...
Ας κοιτάξουμε τον άστεγο με την καρδιά μας, μην του γυρίσουμε, ξανά, την πλάτη!

Ας μιλήσουμε, με λόγια παρηγοριάς, στον λυπημένο.
Ας κάνουμε συντροφιά, σε όποιον είναι μόνος.
Ας "ακούσουμε", τον θυμωμένο, κι ας του ελαφρύνουμε, το βάρος της ψυχής του...

Ας διδαχτούμε από τα λάθη μας, αρχίζοντας να Μας αγαπάμε, γι' αυτό που είμαστε... με τα καλά και τα στραβά μας!

Ας Εν-θυμηθούμε, Να Μένουμε Πάντα Παιδιά... Μες Την Ψυχή Μας!

Ας Αρχίσουμε, Να Δίνουμε Αγάπη, Στους Γύρω Μας, Όπου Το Έχουν Ανάγκη, Απλόχερα!!!

Δεν Ήταν, Κάποτε, Μια Αγάπη Αδέλφια Μου...

Υπήρχε Πάντα... Μέσα Στην Ψυχή Μας... Και Την Παραμερίσαμε.

Ήταν, Είναι Και Θα Είναι... 

Πάντοτε, Η Αγάπη Εδώ!!!

Ας Την Προσφέρουμε, Σωστά, Αυτή Την Φορά...
Την Αληθινή, Αγνή, Αγάπη, Της Ψυχής Μας!!!


Μοιράστε Γενναιόδωρα, Το Φως Που Υπάρχει, Μέσα Σας!!!

Δώστε Απλόχερα Αγάπη... 
Γιατί Είστε Αγάπη!!!

Γιατί  Είμαστε... Θεϊκά Πλάσματα, Του Δημιουργού Μας!!! (Κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Του).

Όλοι Εσείς, Που Τώρα Με Διαβάζετε... Κι Ας Το Ξεχάσατε...
Έχετε, Την Θεϊκή Δύναμη, Μέσα Σας... 

Παλέψτε Με Τους Φόβους Σας, Νικήστε Τους...
Μπορείτε!!!

Όλα, Παιχνίδια Του Μυαλού Μας Είναι... 


Έχετε Πίστη Μέσα Σας, Για Το Καλύτερο!!!


Μοιράστε, Απλόχερα Αγάπη!!!

Έχετε Ένα Μεγαλείο Ψυχής, Μέσα Σας!!!

Αφήστε Το, Αδέλφια Μου, Να Αναδυθεί! Και... Λάμψτε!!!!!

© Gina Powerful