Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Ήταν Κάποτε Μια Αγάπη... (Μέρος 1ο)

Γεννιόμαστε γυμνοί, αγνοί κι αμόλυντοι, από κάθε είδους πεποιθήσεις, σκέψεις και συνήθειες, ήθη και προκαταλήψεις...


Ερχόμαστε σε αυτή την ζωή, δίχως να ξέρουμε τίποτα άλλο, από το να αγαπάμε, έτσι απλά...

Ψυχές φωτεινές και άσπιλες, που ξέρουν μόνο από... αγνή, αθώα, αγαθή Αγάπη...

Προσπαθούμε να εγκλιματιστούμε, με το χώρο και τα πρόσωπα, στο ξεκίνημά μας... Οι πέντε αισθήσεις μας, μας βοηθούν αρχικά σε αυτό...

Το συναισθηματικό δέσιμο μας, αρχίζει και εξελίσσετε με την μητέρα μας, ως επί τω πλείστον...
Από εκεί, ξεκινάει η ανιδιοτελής αγάπη μας, για τον έξω κόσμο.

Μία Αγάπη, δίχως ανταλλάγματα και προσδοκίες... αλληλένδετη και τρυφερή, γενναιόδωρη και ενστικτώδη... κάπως έτσι, εμφανίζεται η Αγάπη, στο ξεκίνημα... της Εδώ ζωής μας...

Μία Αγάπη, Που Απλά Είναι!

Στην συνέχεια, καθώς μεγαλώνουμε, αυτή η Αγάπη στην παρθένα της μορφή, χάνεται...

Εξελίσσετε και "μεταλλάσσετε", στην πορεία της ζωής μας, δυστυχώς...

Άθελά μας, αυτοματοποιημένα... επηρεαζόμενοι από τα βιώματα, της δικής μας ανατροφής, ασυνείδητα... περνάμε το μήνυμα στις επόμενες γενιές, -ότι για να μας αγαπούν, πρέπει να συμπεριφερόμαστε ανάλογα- πως η αγάπη έρχεται κοντά μας... μόνο, αν "συμμορφωθούμε" με κάποιους κανόνες, κοινωνικά αποδεκτούς...

Η Αγάπη τότε, αρχίζει να χάνει την ανιδιοτέλεια της, την αγνότητά της και την καθαρότητά της, ως έννοια και συναίσθημα...

Μεταλλάσσετε, στην κοινώς αποδεκτή, ιδιοτελή Αγάπη...

Όντας παιδιά, μαθαίνουμε ότι για να μας αγαπούν, πρέπει να είμαστε: "καλά παιδιά" ... με ότι συνεπάγεται για τον καθένα, μέσα σε αυτό... 

Μαθαίνουμε, ότι για να μας αποδεχτούν και να μας αγαπούν, οι γονείς μας, οι δάσκαλοι μας, οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας, πρέπει να φερόμαστε, με συγκεκριμένους τρόπους και κανόνες...

Λαμβάνουμε "το μήνυμα" καθημερινά, ότι για να πάρεις Αγάπη, για να ανταμειφθείς με αυτή... πρέπει να τηρείς, κάποια μέτρα και σταθμά... οφείλεις να μπεις, σε καλούπια κοινωνικά αποδεκτά... 

Διαφορετικά, θα μπεις στο περιθώριο, και θα στερηθείς την αποδοχή και την αγάπη, από το κοινωνικό περίγυρο...

Τότε είναι, που μαθαίνουμε, σε μία Αγάπη "υπό προϋποθέσεις"...


Έτσι, όσο μεγαλώνουμε και εξελισσόμαστε σε έφηβους, αντί να μάθουμε να αγαπάμε -πρώτα και πάνω απ' όλα- τον εαυτό μας, και να τον αποδεχόμαστε έτσι όπως είναι... με τα καλά του και τα κακά του... εκπαιδευόμαστε να είμαστε, αυτό... που οι άλλοι θέλουν κι αποδέχονται... ώστε να το αγαπούν.

Κι όλο αυτό έχει ως αποτέλεσμα, να βιώνουμε, μία εφηβεία "ζόρικη", συναισθηματικά και ψυχολογικά...

Είναι που τότε, αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας πραγματικά, κι έρχονται, οι πρώτες εσωτερικές μας αναζητήσεις... το ψάξιμο ενδόμυχα... που φέρει μαζί, την αντίδραση, το θυμό και την ανάγκη για ελευθερία...

Στην ενηλικίωση πια, αφού έχει ξεθυμάνει το όλο θέμα, έχοντας πειραματιστεί, σε όλα τα επίπεδα: Αγάπης, Έρωτα, Επιθυμιών, Πόθων κ.λ.π.  καταλήγουμε στο σημείο εκκίνησης ξανά...

Αρχίζουμε να αναζητούμε κάποιον, να μας αγαπήσει και να μας αποδεχτεί, γι' αυτό που είμαστε... ή καλύτερα, γι' αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε... 

Ξεκινάει, Μία Αναζήτηση Αγάπης Κι Αποδοχής Του Εγώ Μας... Της Προσωπικότητας Μας Δηλαδή, Με Άλλα Λόγια...

Όλο αυτό, που οικοδομήσαμε αυτά τα χρόνια, όλο αυτό που "κτίσαμε", με την βοήθεια των άλλων και του κοινωνικού μας περιβάλλοντος, ζητάει να αγαπηθεί, διακαώς και ολοκληρωτικά, από ένα άλλο Εγώ-Προσωπικότητα... 

Ψάχνουμε δηλαδή, για συμβατό δότη προσωπικότητας με εμάς... 

Για να μας Αγαπήσει πρωτίστως... και μετά "αν είναι και μας κάνει"... ίσως τότε, να το αγαπήσουμε κι εμείς... εν μέρει... όσο μπορούμε δηλαδή... ή όσο πιστεύουμε, ότι μπορούμε...

Η Αγάπη, που καταλήγουμε να επιλέξουμε ή να μας επιλέξει αυτή -αναλόγως των περιστάσεων- είναι μία Αγάπη με σκοπό, με όραμα, με πλάνο, βασιζόμενη καθαρά, σε ιδιοτελή σκοπό...

Να μας αγαπούν και να μας αποδέχονται οι άλλοι, εάν και εφόσον - βέβαια - πληρούν, "τα πρότυπα και τα προσόντα" της Προσωπικότητας μας... και μας κάνουν να νιώθουμε & να περνάμε καλά, με τον Εγώ - εαυτό μας (?)...

(Συνεχίζεται...)

© Gina Powerful