Πέμπτη, 5 Μαΐου 2016

Δεν Αρκεί Μια Εβδομάδα Πόνου Για Να Αναστηθείς Μάτια Μου...

Τις μέρες αυτές, οι δρόμοι γέμισαν με ανθρώπους, που ψάχνουν τη λύτρωση. 
Προετοιμασμένοι για τα χειρότερα, μοιάζουν σίγουροι για τα καλύτερα, που θα ακολουθήσουν...

Τους βλέπω, τους ακούω. 

Στροβιλίζονται σα δέσμες φωτός και μου προκαλούν ζαλάδα, με τις παράλογες απαιτήσεις τους.

Λένε πως θ’ αλλάξουν, υπόσχονται πως θα καταλαβαίνουν.

Δε θα ζουν για να κατακτήσουν, δε θα χτυπούν με τα λόγια, δε θα κρίνουν με τα μάτια.

Για μια βδομάδα, θα νιώσουν τον πόνο, θα συμμεριστούν τη θλίψη, θα γίνουν ταπεινοί και λίγοι, μπροστά σε μεγαλύτερα θελήματα...

Θα υπολειτουργήσουν το σώμα και θα ματώσουν το πνεύμα, αναγκάζοντάς τα, να απολογηθούν, για όσα δε ζήτησαν συγγνώμη.

Θα ζητήσουν αυθαίρετα τη λύτρωση και τη λύση των προβλημάτων, στο τέλος μιας βδομάδας, που ήξεραν από πριν πως θα τελειώσει...

Οι λίγες αυτές μέρες, θα σβήσουν με επιτυχία τη μνήμη τους, και θα συνεχίσουν να περπατούν στους δρόμους, ίδιοι με το χθες, αλλά υποτιθέμενα καλύτεροι.


Θα επαναλαμβάνουν τη διαδικασία, κάθε χρόνο και θα ξεχνούν...

Θα ξεχνούν, ποιοι υποσχέθηκαν να γίνουν, ποιοι θα έπρεπε να είναι, ανεξάρτητα από θρησκείες και παραδόσεις.

Θα ξεχνούν, πόσες εβδομάδες παθών, έφτιαξαν για άλλους ανθρώπους...

Βδομάδες που δεν τέλειωναν, ψυχές που δεν έφταιγαν, άνθρωποι καρφωμένοι σε αόρατους σταυρούς.

Είναι παντού αυτοί οι άνθρωποι... 
Σιωπηλοί, ζουν τη μαρτυρική τους εβδομάδα, ξανά και ξανά, για μήνες ή χρόνια.

Δε φωνάζουν, ούτε περηφανεύονται. 
Δεν έχουν πιάσει, σφυρί στη ζωή τους...

Κι αν κάποτε το έκαναν, τα καρφιά στα χέρια τους, δεν τους αφήνουν να λησμονήσουν.

Δε σταμάτησαν όμως, να προχωράνε, βλέπεις;


Έμαθαν, με το δύσκολο τρόπο τους κανόνες, και ξέρουν...

Ξέρουν... πως μια βδομάδα δεν αρκεί για να πονέσεις, αν θες ν’ Αναστηθείς!...

Της Ματίνας Ιατροπούλου