Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2016

Η Σκληρή Αλήθεια... (Αλληγορική Ιστορία)

Η γιαγιά μου, ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος, μου έμαθε πως να παίζω, το παιχνίδι "Monopoly". 

Κατανοούσε, ότι το όνομα του παιχνιδιού, είναι η απόκτηση...

Θα συσσώρευε, όλα όσα μπορούσε και τελικά, έγινε ο  κυρίαρχος του παιχνιδιού.

Και έπειτα, θα μου έλεγε πάντα, το ίδιο πράγμα...

Θα με κοίταζε, και θα μου έλεγε:
 "Μια μέρα, θα μάθεις να παίζεις το παιχνίδι".

Ένα καλοκαίρι έπαιζα Monopoly, σχεδόν κάθε μέρα, όλη την ημέρα και εκείνο το καλοκαίρι, έμαθα να παίζω το παιχνίδι. 

Κατάλαβα, ότι ο μόνος τρόπος για να κερδίσεις είναι, να δηλώσεις, πλήρη αφοσίωση, στην απόκτηση. 

Κατάλαβα, ότι τα χρήματα και οι ιδιοκτησίες... είναι ο τρόπος, με τον οποίο διατηρείς το σκορ. 

Και μέχρι, αυτό το καλοκαίρι, ήμουν πιο ανηλεής, από τη γιαγιά μου... 

Ήμουν έτοιμος, να παρακάμψω τους κανόνες, αν χρειαζόταν, για να κερδίσω το παιχνίδι.

Και κάθισα μαζί της, για να παίξω, εκείνο το φθινόπωρο...
Της πήρα, όλα όσα είχε.

 

Την είδα, να δίνει και το τελευταίο της δολάριο, και να εγκαταλείπει, απόλυτα ηττημένη.

Και τότε, είχε ένα ακόμα, πράγμα, να με διδάξει...

Τότε είπε: "Τώρα, όλα πηγαίνουν πίσω στο κουτί... Όλα εκείνα τα σπίτια, και τα ξενοδοχεία. Όλοι οι σιδηρόδρομοι και οι εταιρίες, κοινής ωφέλειας...  Όλη εκείνη η περιουσία, και όλα εκείνα, τα υπέροχα χρήματα... τώρα όλα, πηγαίνουν πίσω στο κουτί... Τίποτα από αυτά, δεν ήταν πραγματικά, δικό σου...  Τα πήρες όλα, πολύ σοβαρά για λίγο... Όμως, αυτά υπήρχαν, πολύ πριν καθίσεις εσύ, στο τραπέζι, και θα είναι εδώ, αφότου φύγεις - παίκτες έρχονται - παίκτες φεύγουν... Σπίτια και αυτοκίνητα... Τίτλοι και ρούχα... ακόμα και το σώμα σου".


Διότι, η αλήθεια είναι πως, όλα όσα αρπάζω και καταναλώνω, και αποταμιεύω, πρόκειται να πάνε, πίσω στο κουτί, και να τα χάσω όλα...