Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017

Όταν ο Λόγος οδηγεί το σώμα, πλέον βλέπουμε με άλλα μάτια, την ζωή...

"Αυτός παιδί μου, είναι ο μόνος δρόμος, προς την αλήθεια, τον οποίο πορεύθηκαν και οι πρόγονοί μας, και στη διαδρομή ευτύχησαν, να βρουν το Αγαθό".

(Εννοεί, ότι οδηγός μας στην ζωή, πρέπει να είναι το Αγαθό, να είμαστε άνθρωποι αγαθοί).

Είναι δρόμος σεβαστός και ομαλός, αλλά δύσκολος, για να τον περπατήσει η ψυχή, ενόσω βρίσκεται μέσα στο σώμα...

Πρώτα πρέπει αυτή, να πολεμήσει με τον εαυτό της, να δημιουργήσει μεγάλη διάσταση... και να κυριευτεί, κατά ένα μέρος.

Διότι, η σύσταση της είναι... 
Ένα προς Δύο... και το μεν Ένα, προσπαθεί να φύγει, ενώ τα άλλα Δύο, το τραβούν προς τα κάτω, και γίνεται μεγάλη διαμάχη μεταξύ τους, καθώς, το ένα θέλει να φύγει... και τα άλλα δύο, σπεύδουν, να το κρατήσουν...

(Δύο προς Ένα, η διανοητική ουσία της ψυχής, έχει να αντιμετωπίσει... τα πάθη, τις επιθυμίες τα συναισθήματα, τις αισθήσεις... που είναι οι μορφές του Πνεύματος, που εκφράζονται, μέσα από το Σώμα).


Η νίκη δε και των δύο, δεν λογίζεται όμοια, αφού το ένα ρέπει, προς το Αγαθό... και τα άλλα δύο, στο κακό κοντά κατοικούν...

(Το Αγαθό που είναι η ψυχή, είναι η μόνη δύναμη, που ανέρχεται όλους τους κύκλους).

(Το Σώμα όμως, μαζί με τις μορφές του Πνεύματος, κατοικούν αποκλειστικά, σ'αυτόν τον κόσμο).


Το Μεν, Ποθεί Την Ελευθερία... 
Τα Δε, Αγαπούν Την δουλεία...


(Η μεν ψυχή, επιθυμεί την ελευθερία, το μεν σώμα... μας σκλαβώνει, αφού είναι γεμάτο, από ανάγκες... οι δε μορφές του Πνεύματος, επιθυμούν την κυριαρχία, την εξουσία, (πάθη, επιθυμίες, συναισθήματα... από το Εγώ... τον εγωϊσμό).

Αν τώρα, νικηθούν τα Δύο, αυτά μένουν μόνα και έρημα, από τον Άρχοντά τους, ενώ αν νικηθεί το Ένα... αυτό άγεται και φέρεται τιμωρούμενο, με τον εδώ τρόπο ζωής.

(ΑΝ ΕΠΙΚΡΑΤΉΣΕΙ Η ΨΥΧΗ... ΟΙ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΓΚΕΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ... ΑΔΡΑΝΟΠΟΙΟΥΝΤΑΙ).


(ΑΝ ΝΙΚΗΘΕΙ Η ΨΥΧΗ... ΖΕΙ ΤΙΜΩΡΟΥΜΕΝΗ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΙΣΘΗΤΟ ΚΑΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΟ ΠΟΝΟ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ... ΠΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ).


"Αυτός είναι, παιδί μου, ο δρόμος, που οδηγεί προς τα κει"...


"Πρέπει δηλαδή, παιδί μου, πρώτα να εγκαταλείψεις το σώμα σου, πριν το τέλος, να νικήσεις ζωή, που είναι γεμάτη αγωνίες, και αφού νικήσεις... να ανέλθεις".


Κατανοώντας τον Αληθινό μας Εαυτό, εγκαταλείπουμε, τις αισθήσεις του σώματος, που το οδηγούν... και γινόμαστε, ο Λόγος (ο πυρήνας της ψυχής)... και μ'αυτόν τον τρόπο, εξουσιάζουμε την νοερή ζωή, των αισθήσεων... (δίπολο: καλό-κακό, ζωή-θάνατος, χαρά-λύπη... κ.τ.λ.) και με αυτόν τον τρόπο, μένει έρημο το Πνεύμα... και πλέον το Σώμα, το οδηγεί, ο Λόγος... το Αγαθό.

Μόνον, με αυτόν τον τρόπο, μπορούμε να ανέλθουμε τους Ουρανούς, αφού πλέον, νικήσουμε το Σκότος...

Ειδάλλως, ξανά και ξανά, ενσαρκώμενες ζωές... πάνω στην Γη, μέχρι να πετύχουμε τον σκοπό μας.

(Όταν ο Λόγος (ο πυρήνας της ψυχής) οδηγεί το Σώμα, πλέον βλέπουμε με άλλα μάτια, την ζωή... γινόμαστε επίσης, Αγαθοί).


Και πλέον, αφού φέρουμε, την Αρμονία στην ζωή, ξέρουμε ταυτόχρονα, ότι δεν ανήκουμε, σ' αυτόν τον κόσμο, οπότε επιλέγουμε... έναν άλλο κόσμο Ανώτερο, ή να επιστρέψουμε απευθείας, στον Αρχέτυπο Κόσμο του Φωτός...


Απόσπασμα από τα: Ερμητικά Κείμενα - Ερμής Τρισμέγιστος

Ανάλυση - Επιμέλεια: By... morfeas sky


"Αν Κατανοήσεις, Ότι Ο Εαυτός Σου Είναι, Από Φως Και Ζωή, Κι Ότι Κατάγεσαι, Από Αυτά... Θα Επιστρέψεις Στην Ζωή!" 
(Ερμής Τρισμέγιστος)

http://oneirosky.blogspot.gr

Κυριακή, 23 Απριλίου 2017

Στη Πραγματική Αγάπη... (Υπέροχο!)

Στη πραγματική αγάπη, δεν είσαι εκεί, για τον εαυτό σου...

Στην πραγματική αγάπη, δεν υπάρχεις εσύ... αλλά υπάρχεις ως ενέργεια, να δώσεις και να προσφέρεις... Τι; Αυτό που χρειάζεται, η παρούσα στιγμή, αυτό που χρειάζεται, η ανάγκη του άλλου. 


Βέβαια, πάντα με διάκριση, του... τι είναι χρήσιμο για τον άλλον, εκείνη την στιγμή... και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος, για να το δώσεις. 

Ναι... στη πραγματική αγάπη, νοιάζεσαι, όχι μόνο να δώσεις... αλλά, να δώσεις αυτό, που ο άλλος χρειάζεται... 

Και για να το κάνεις αυτό, χρειάζεται να είσαι ανοιχτός, να δεις, να αισθανθείς... ποια η πραγματική του ανάγκη... πίσω από τις λέξεις, πίσω από αυτό που λέει.

Στην πραγματική ανάγκη, δεν είσαι για τον εαυτό σου, είσαι για τον άλλον... 

Γιατί εσύ υπάρχεις, τόσο διευρυμένος, που το Εγώ σου, δεν υπάρχει... Υπάρχει το εσύ... και το εγώ είμαι, εδώ για εσένα!

Εικόνα


Στη πραγματική αγάπη, οι επιθυμίες του άλλου, οι ανάγκες του... είναι κομμάτια δικά μου... και βρίσκοντας τρόπο, να τις ικανοποιήσω με διάκριση... για το ανώτερο καλό του... καλύπτω και τις δικές μου ανάγκες, αυτές... που εκείνη την στιγμή, μου καθρεπτίζει.

Στην πραγματική αγάπη, δεν υπάρχει... δεν μπορώ, δεν θέλω... υπάρχει είμαι εδώ, και πες μου, τι μπορώ να κάνω, για εσένα... Σε αισθάνομαι και είμαι έτοιμος, να συνεισφέρω...


Στην πραγματική αγάπη, δεν υπάρχει παίρνω, δεν ζητάω να πάρω, απλά δίνω... και ότι δίνω αυθόρμητα, επιστρέφει σε εμένα... όχι γιατί το έχω ανάγκη, αλλά γιατί... έτσι συμβαίνει.


Στην πραγματική αγάπη, ο άλλος είναι τόσο σημαντικός, που ενώ ασχολείσαι, με το δικό του θέμα, διευρύνεσαι, ανοίγεις και ξεχνάς, τα δικά σου μικρά... και πολλές φορές, ασήμαντα κελεύσματα, του Εγώ.


Στην Πραγματική Αγάπη, Δεν Χάνεις Τον Εαυτό Σου... Συναντάς Την Ψυχή Σου!!! 
...Συναντάς... Τον Ανώτερο Εαυτό Σου!!!

Η πραγματική αγάπη, δεν ζητάει τίποτα, για το μικρό Εγώ, απλά υπάρχει... γιατί γνωρίζει, ότι μέσω της προσφοράς... θεραπεύει το Εγώ και ανοίγεται, στο θείο!

Ο Χριστός δεν ήρθε, για να σώσει τον εαυτό του... ήρθε, για να σώσει τον κόσμο... 


Ας ξεκινήσουμε, από το συνάνθρωπο, από το σύντροφο... αν θελήσουμε, να βαδίζουμε, στον δρόμο του...

© Χρύσα Ευαγγέλου


Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

Περί Επίκρισης... (Διδακτικό!)

Τι σημαίνει επίκριση;

επικρίνω= (κατακρίνω, μέμφομαι, ψέγω - αντιθ. επαινώ).

Κρίνω κάποιον, για τις πράξεις του, για τις σκέψεις του, για την συμπεριφορά του... 


Θεωρώ, ότι θα μπορούσε, να είχε πράξει διαφορετικά, να είχε σκεφτεί αλλιώς, να είχε συμπεριφερθεί, με άλλον τρόπο.

Κοινώς δεν μπορώ, να αποδεχτώ τον άλλον, έτσι όπως είναι... 


Θεωρώ, πως αν ήταν αλλιώς, θα ήταν καλύτερα τα πράγματα... 
Θεωρώ, πως αν είχε πράξει διαφορετικά, εγώ θα ήμουν ευχαριστημένος...

Και επειδή ο άλλος, δεν έχει συμπεριφερθεί, όπως εμένα εξυπηρετεί, όπως εγώ θεωρώ, σωστό και πρέπον, θυμώνω και του την λέω... Του την λέω, για να τον συνετίσω, για να βάλει μυαλό, για να μην το ξανακάνει... 

Γιατί; Γιατί απλούστατα εμένα, δεν με εξυπηρετεί, αυτή η συμπεριφορά.

Εγωιστικό; 


Ναι, στο βαθμό που μένουμε, στην επίκριση, και θεωρούμε, ότι ο άλλος φταίει... Όταν κλεινόμαστε και μαντρωνόμαστε, πίσω από το θυμό μας, ότι είναι φταίξιμο του άλλου, κλείνοντας, την πόρτα της επικοινωνίας και επιλέγοντας, την χωριστικότητα...

Όταν επικρίνω...

Όμως, γιατί μπαίνουμε στην διαδικασία, να κρίνουμε τον άλλον; 


Μήπως, έχουμε υιοθετήσει ένα κριτή μέσα μας, που απλά τον προβάλλουμε στον άλλον, όταν δεν τον στρέφουμε, στον εαυτό μας;

Όταν δίνουμε χρόνο στον εαυτό μας, να ανασάνει από την κριτική, μήπως αυτή η κριτική, που δεν πάει σε εμάς, εκτοξεύεται στον απέναντι;

Μήπως, είναι αυτός ο κριτής, η πηγή των ενοχών μας, και της αυτολύπησής μας;

Μήπως, είναι αυτός η αιτία, για το σαμποτάρισμα του εαυτού μας, και την καταστροφή, της αυτοεκτίμησης μας;

Μήπως, είναι αυτός η αιτία, που δεν μπορούμε να αποδεχτούμε, το μεγαλείο της ύπαρξης μας;

Όμως, αν παρατηρήσουμε αυτή την εσωτερική φιγούρα, που μας κρίνει κάθε στιγμή και παρατηρήσουμε, το τι μας λέει, θα γίνουμε πολύ συνειδητοί, των περιορισμών και των πεποιθήσεων μας... 


Είναι εκείνα, τα σποράκια μέσα μας, που ο εσωτερικός κριτής τα φτύνει, ένα ένα, για να τα δούμε και να τα μετουσιώσουμε. 

Είναι εκεί, που βρίσκεται κρυμμένο, το μεγαλείο μας... 

Αυτοί οι περιορισμοί και οι πεποιθήσεις, που δεν μας προάγουν σαν άτομα, είναι αυτά τα κομμάτια, που αν δουλέψουμε συνειδητά μαζί τους, μας αποκαλύπτουν, την δύναμη μας. 

Είναι αυτά τα κομμάτια, που αν μετουσιωθούν, τότε ο κριτής, δεν θα έχει λόγο ύπαρξης...

Θα είναι τότε, που δεν θα έχουμε τίποτα να κρίνουμε, τόσο σε εμάς, όσο και στους άλλους.

Θα είναι τότε που κάποια συμπεριφορά του άλλου που μας ενοχλεί, θα μπορούμε, να την αντιμετωπίζουμε με αγάπη και να του εκφράζουμε απλά, ότι μας ενόχλησε, αλλά χωρίς αισθήματα κριτικής, ούτε με διάθεση, να του επιρρίψουμε φταίξιμο.

Θα είναι τότε, που θα αποδεχτούμε, ότι όλα είναι εντάξει, όπως είναι και εμένα τίποτα, δεν μπορεί να μου χαλάσει, την γαλήνη και την ηρεμία, του κέντρου μου.

Θα είναι εκείνη τη στιγμή, που θα αισθανθώ, ότι είμαι μέρος του Όλου... όλα μου ανήκουν και ενυπάρχω, σε όλα!

Θα είναι εκείνη η στιγμή, που θα αισθανθώ ελεύθερος, να είμαι ο Εαυτός μου...


Θα είναι εκείνη η στιγμή, που θα αισθανθώ, κύριος του σύμπαντος...


Όταν δέχομαι επίκριση...

Ποια είναι, τα δώρα όμως του ανθρώπου, που δέχεται επίκριση;

Επειδή, όλα τα μαθήματα είναι αμφίδρομα... έτσι και σε αυτή τη περίπτωση, ο άνθρωπος που δέχεται επίκριση, κερδίζει κάποια δώρα.

Βασικά μαθαίνει, να «υπερασπίζεται» τον εαυτό του, απέναντι σε αυτό που επικρίνεται... Και αν η λέξη υπερασπίζεται, παραπέμπει σε άμυνα... τότε, θα ήταν καλύτερα να πούμε, να αιτιολογήσει την συμπεριφορά του, απέναντι στον άλλον, που τον επικρίνει. 


Και γιατί να χρειαστεί, να το κάνει αυτό; 

Γιατί με αυτό τον τρόπο, δηλώνει ενεργειακά, ότι δεν δέχεται την επίκριση, ότι δεν αισθάνεται ενοχές, δεν αισθάνεται θυμωμένος, πληγωμένος ή αδικημένος. 



Γιατί και αυτά τα συναισθήματα, από αυτή την πλευρά δηλώνουν, την άλλη όψη, του ίδιου νομίσματος, ότι ο άλλος δηλαδή, είναι ο κακός, που με επικρίνει... Και άρα, έχω όλο το δικαίωμα, να έχω θυμό και να τον θεωρώ φταίχτη.

Όμως, σε τι με εκπαιδεύει η επίκριση; 


Να τσεκάρω τον εαυτό μου, ότι αν αυτή η πεποίθηση του άλλου, που με επικρίνει... με αγγίζει ή όχι. 

Αν είναι ταυτόχρονα και δική μου, ή κρύβει μια δική μου πεποίθηση, που πυροδοτείται, από την στάση του άλλου, ναι τότε θα με πειράξει... 

Αν όχι τότε, θα γλιστρήσει από πάνω μου και θα φύγει, και δεν θα αφήσει ίχνος... πληγωμένου συναισθήματος. 

Συνεπώς και αυτός, που δέχεται την κριτική, εκπαιδεύεται αντίστοιχα, για τις δικές του πεποιθήσεις, για τα δικά του, αισθήματα ενοχών και για τους δικούς του, προγραμματισμούς... Και στο βαθμό που εργαστεί, με αυτά και τα καθαρίσει, σπάνια θα βρίσκονται και κριτές, στο δρόμο του.

Άρα, τα δώρα της επίκρισης είναι αμφίδρομα, και αυτή η κατάσταση... ή αυτό το ελάττωμα... έχει να μας προσφέρει δώρα, όπως, και κάθε τι. 

Αν ξεκολλήσουμε το μυαλό μας... που θέλει ο άλλος, να φταίει... και αποδεχτούμε, ότι για όλα είμαστε υπεύθυνοι εμείς... και κανείς, δεν μπορεί να απειλήσει αυτό, που πραγματικά Είμαστε... Τότε σίγουρα, θα είμαστε ελεύθεροι, από τον κόσμο των ψευδαισθήσεων!

Μέχρι τότε... ας πορευόμαστε με αγάπη και συμπόνια, στο κόσμο των ψευδαισθήσεων... και το έργο μας, θα γίνεται, ολοένα και φωτεινότερο!!!

© Χρύσα Ευαγγέλου


Πέμπτη, 20 Απριλίου 2017

Η Αγάπη Προς Τον Εαυτό... (Αληθινό!)

Όταν προσφάτως με ρώτησαν, για τους τρόπους με τους οποίους, μπορεί κανείς να αγαπήσει τον εαυτό του, ενδόμυχα χαμογέλασα... Σκέφτηκα πως ζούμε σε μία εποχή, που ζητάει «οδηγίες χρήσεως», έτοιμες συνταγές και σαφή βήματα, προκειμένου να φθάσει, από το σημείο Α στο σημείο Β, με ταχύτητα, ευκολία και κυρίως, ασφάλεια.

Τέτοιου είδους «οδηγίες», χρήσιμες και σκόπιμες, στον κόσμο της τεχνολογίας, των αντικειμένων, της παραγωγής ή των μαθηματικών, συνήθως, δεν έχουν εφαρμογή, στο πεδίο του ανθρώπου και της ψυχολογίας του.

Το πρόβλημα, στη συγκεκριμένη περίπτωση, είναι πολυδιάστατο: 
Κατ’ αρχάς, εξ’ ορισμού, η αγάπη προς τον εαυτό μας, δεν είναι, ούτε μία εύκολη, ούτε μία γρήγορη, διαδικασία και, οπωσδήποτε, δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ασφαλής..

Από την άλλη πλευρά, δεν είναι κάτι, που εξαρτάται απολύτως, από εμάς τους ίδιους... 

Το γνωστό κλισέ, ότι: «για να αγαπήσεις τον άλλο, θα πρέπει πρώτα, να έχεις αγαπήσει, τον ίδιο τον εαυτό σου», έχει μία προϋπόθεση, που ίσως φανεί παράδοξη: για να μπορέσεις, να αγαπήσεις τον εαυτό σου, θα πρέπει πρώτα... να έχεις αγαπηθεί. 

Ως εκ τούτου και επιλέγοντας, όπως πάντα, να μείνω σε απόσταση, από κάθε είδους, έτοιμο συνταγολόγιο, για την ανθρώπινη συμπεριφορά, στο παρόν κείμενο, θα εστιάσω, σε αυτά τα δύο κεντρικά σημεία, και μέσα από αυτά, θα σκιαγραφήσω, την πορεία, προς μία βελτιωμένη αυτοεκτίμηση και φροντίδα του εαυτού...

Τι εννοούμε άραγε, λέγοντας: «αγαπώ τον εαυτό μου;»

Πιο συγκεκριμένα, τι εννοούμε λέγοντας: «εαυτός μου;» 


Για να μπορέσουμε, να δείξουμε αγάπη, προς ένα άλλο πρόσωπο, για να καταφέρουμε, να νοιαστούμε για τον άλλο, βασική προϋπόθεση είναι, να γνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε, αυτό τον άνθρωπο... σε βάθος: 
Τα θετικά και τα αρνητικά του σημεία, τον τρόπο που αντιδράει, σε κάθε περίσταση, τις συνήθειές του, και τι αντλεί από αυτές, τις βαθύτερες επιθυμίες του, τα αίτια που τον κάνουν, να επιλέξει αυτό και όχι εκείνο, τα πράγματα, που αγαπάει και τα πράγματα που αποφεύγει, τους φόβους του, τις ελπίδες του... 

Ό,τι ισχύει για την αγάπη, που δείχνουμε, προς ένα άλλο πρόσωπο, όμως, ισχύει και για την αγάπη, προς τον εαυτό μας... 

Πώς θα τον αγαπήσουμε, αν δεν τον γνωρίσουμε; 

Κι εδώ είναι που αρχίζει, η επίπονη διαδικασία, της αυτογνωσίας... Και είναι επίπονη, διότι καλούμαστε, να σταθούμε με ειλικρίνεια, απέναντι, σε εμάς τους ίδιους και να μελετήσουμε, τα σκοτεινά μας σημεία: 
Τους φόβους μας, τα ελαττώματά μας, τη συμπεριφορά μας, απέναντι στους άλλους, τα ευάλωτα σημεία μας, που τόσο καλά τα προφυλάσσουμε, από τη θέα των άλλων, τις ενδόμυχες επιθυμίες και ανάγκες μας, τα τραύματα που κουβαλάμε, όσα μας κάνουν μέσα μας, να ντρεπόμαστε ή να νιώθουμε ενοχές...

Και ταυτόχρονα, η άλλη όψη της δυσκολίας: 

Να επιτρέψουμε στον εαυτό μας, να δει και να παραδεχτεί, τα θετικά μας στοιχεία: τα όμορφα στοιχεία του χαρακτήρα μας, τα προτερήματα της προσωπικότητάς μας, του σώματός μας, τα σημεία της βιογραφίας μας, για τα οποία, νιώθουμε υπερήφανοι, τις κατακτήσεις μας, όσα κάναμε να μας συμβούν, και μας πήγαν ένα βήμα παρακάτω, τις ικανότητές μας... 

Τόσο το πρώτο, όσο και το δεύτερο, απαιτούν θάρρος και ειλικρίνεια.

Και δεν είναι, μόνο αυτά... 

Στην ιδέα, της καλύτερης γνωριμίας, με τον εαυτό μας, εντάσσονται, και τα όσα, κάνουμε ή δεν κάνουμε για εμάς, στην καθημερινότητά μας...

Άραγε, τον φροντίζουμε τον εαυτό μας, ή τον υποβάλλουμε, σε διαρκείς αυτοταπεινώσεις; 

Ποιος είναι, ο περίγυρός μας; 
Τι ανθρώπους, συναναστρεφόμαστε; 

Υπάρχει, ένα υγιές δούναι και λαβείν, στις σχέσεις μας, ή μήπως συμβαίνει κάτι άλλο;  

Πώς τρέφουμε τον εαυτό μας και με τι; 

Πέρα, από την κανονική τροφή του οργανισμού, υπάρχει, και η ψυχική/συναισθηματική τροφή...

Φροντίζουμε, τακτικά για αυτή, κι αν ναι πώς; 
Αν όχι, γιατί; 

Τελικά, σεβόμαστε τον εαυτό μας και τις επιθυμίες του, ή επιτρέπουμε στους άλλους, να επιβάλλουν, τις δικές τους απαιτήσεις πάνω μας, φοβούμενοι πως, αν αντιδράσουμε διαφορετικά, θα τους χάσουμε; 

Κανένας μας, δεν ζει σε κενό αέρος. Όλοι κινούμαστε, σε ένα πλαίσιο σχέσεων, και είναι αυτές οι σχέσεις, που πολλές φορές, μας αποκαλύπτουν, στοιχεία του εαυτού μας, που δεν γνωρίζουμε... 

Αν παρατηρήσουμε τον τρόπο, με τον οποίο σχετιζόμαστε, με τους άλλους, καθώς και τον τρόπο, που οι άλλοι σχετίζονται, με εμάς, θα μπορέσουμε, να διαπιστώσουμε, πολλές πτυχές της συμπεριφοράς μας, που μέχρι πρότινος μας, ήταν άγνωστες... 

Και εδώ, δεν εννοούνται μόνο οι γνωστοί ή οι φίλοι, αλλά και οι άνθρωποι, του πιο στενού μας κύκλου, όσοι θεωρούμε δεδομένους ή αγαπημένους, και ποτέ δεν έχουμε επιχειρήσει, να παρατηρήσουμε ή να αμφισβητήσουμε...

Αποτέλεσμα εικόνας για love yourself image


Η αναφορά, στους πιο κοντινούς και αγαπημένους, ανθρώπους της ζωής μας, μας φέρνει, στο δεύτερο σημείο, που προαναφέρθηκε:

Για να αγαπήσεις, τον εαυτό σου... πρέπει πρώτα, να έχεις αγαπηθεί!

Κι Αυτό Διότι, Η Ικανότητα Της Αγάπης, Δεν Είναι Εγγενής∙ Μαθαίνεται...

Είναι μία τέχνη, όπως τη χαρακτηρίζει, ο E. Fromm, στην οποία κάποιος, μας εκπαιδεύει, όταν ακόμα είμαστε παιδιά... 

Αυτό σημαίνει πως, η ικανότητά μας, να αγαπήσουμε, τον εαυτό μας και τους άλλους, εξαρτάται, από το αν αυτός ο κάποιος – συνήθως ο γονιός, στα παιδικά μας χρόνια – μας αγάπησε και μας αποδέχθηκε, κυρίως, για εκείνα τα στοιχεία μας, στα οποία είμαστε, περισσότερο ευάλωτοι και ανασφαλείς...

Μία τέτοια άνευ όρων, ειλικρινής αγάπη, επιτρέπει στο μικρό παιδί, να νιώσει ελευθερία και ανακούφιση, καθώς θα διαπιστώνει, ότι τα όσα αρνητικά, νόμιζε πως έχει, δεν αποτελούν εμπόδιο ούτε κριτήριο, για την αγάπη του άλλου. 

Εκκινώντας, από μία τέτοια θέση, ελευθερίας και αυτό-αποδοχής, ο μετέπειτα ενήλικος, μπορεί να ανοιχτεί και να ρισκάρει, στην αγάπη προς τον άλλον, όντας ασφαλής και σίγουρος... για τον ίδιο, τον εαυτό του.

Βεβαίως, ούτε ο κόσμος είναι ιδανικός, ούτε οι γονείς τέλειοι... 


Συχνά, τα ευάλωτα σημεία μας, αντιμετωπίζονται, με επικριτική ή απορριπτική διάθεση, με αποτέλεσμα να μαθαίνουμε, από πολύ μικροί, να τα κρύβουμε, να ντρεπόμαστε για αυτά ή να νιώθουμε, κατώτεροι των άλλων... 

Πώς να βγεις να μοιραστείς, αυτά τα σημεία, με κάποιον άλλον, όταν οι πρωταρχικές σου εμπειρίες, σου έχουν μάθει, ότι θα σε απορρίψει για αυτά; 

Όταν αυτό που είμαστε, γίνεται διαρκώς, αντικείμενο ακύρωσης και περιφρόνησης, καταλήγουμε να δημιουργήσουμε, έναν ψευδή εαυτό, πίσω από τον οποίο, κρυβόμαστε και νιώθουμε ασφαλείς – με ένα υψηλό κόστος, όμως... αφού μόνο, ο αυθεντικός μας εαυτός, μπορεί να αντέξει, το ρίσκο της εγγύτητας, να είναι ελεύθερος και δημιουργικός.

Άραγε, ποιες πτυχές μας φροντίσαμε, να κρύψουμε καλά, από τους άλλους, όταν ήμασταν παιδιά; 


Για ποια πράγματα ντρεπόμασταν, τι φοβόμασταν να εκφράσουμε, μη τυχόν και τιμωρηθούμε, ποιες επιθυμίες μας, αποκρύψαμε και καταπιέσαμε, γιατί ξέραμε, ότι δεν θα γινόντουσαν αποδεκτές; 

Και σήμερα, ως ενήλικοι, πώς είμαστε, μέσα στις σχέσεις μας;

Καταλαμβάνουμε και οι δύο, τον ίδιο χώρο, ψυχικά και συναισθηματικά, ή μήπως υπάρχουν σημεία, στα οποία συρρικνωνόμαστε, κρυβόμαστε ή απλώς, δεν εκφραζόμαστε;

Ίσως, όλα αυτά τα ερωτήματα και, πολύ περισσότερο, οι απαντήσεις σε αυτά... να φαντάζουν ήδη, δύσκολες και απαιτητικές... Και πράγματι είναι... 


Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν, αυτό το ταξίδι, γνωρίζουν πολύ καλά, πόσο δύσκολο είναι... αλλά και πόσα οφέλη... κρύβει στη διάρκειά του... 

Η πορεία, προς την αγάπη για τον εαυτό, μοιάζει, σαν έναν κακοκεντημένο καμβά, που τον ξηλώνεις και τον ξανακεντάς, από την αρχή, αυτή τη φορά... με το δικό σου χέρι και τις δικές σου επιλογές...

Αποτέλεσμα εικόνας για love yourself image


Θα κλείσω περισσότερο, με ένα σχόλιο, παρά, με κάποιο συμπέρασμα... 

Συχνά, η αγάπη προς τον εαυτό, συγχέεται με τον εγωισμό... 

Η προτεραιότητα, στις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες, η φροντίδα, για προσωπικό χρόνο, άσκηση, διασκέδαση, κοινωνικές συναναστροφές, χόμπι, η διεκδίκηση των επιθυμιών και των στόχων μας... και οτιδήποτε άλλο, κρίνουμε απαραίτητο, για εμάς τους ίδιους... συχνά χαρακτηρίζεται, ως αποκλειστικό ενδιαφέρον, για τον εαυτό μας, και αδιαφορία, για τους άλλους... 

Ωστόσο, η αγάπη για τον εαυτό, είναι το αντίθετο του εγωισμού...

Ο εγωιστής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, ο E. Fromm, είναι ανίκανος, να αγαπήσει – τον εαυτό του και τους άλλους... Η όλη του συμπεριφορά, είναι απλώς αρπακτική: αγωνιά, για έξωθεν ικανοποιήσεις, που ο ίδιος, δεν μπορεί να προσφέρει, στον ίδιο τον εαυτό του... 

Αντίθετα, στον άνθρωπο που αγαπάει τον εαυτό του, θα συναντήσουμε μία κατάφαση, η οποία προκύπτει αβίαστα, από την ικανότητά του να φροντίζει, να σέβεται, να είναι υπεύθυνος, για τις επιλογές του.. και να γνωρίζει: Πρώτα Τον Εαυτό Του, Και Μετά Τους Άλλους...

Αποστολοπούλου Αντιγόνη, (Συμβουλευτική Ψυχολόγος)


Τετάρτη, 19 Απριλίου 2017

Η Ακτή της Πραγματικότητας... (Υπέροχο!)

Όλα, όσα ζουν οι άνθρωποι, στον εξωτερικό κόσμο, είναι ένα όνειρο, ένα ψέμα...

Και χιλιάδες χρόνια να ζήσουν, χιλιάδες ζωές... πάλι ψέμα θα είναι...

Δεν έχει σημασία, αν είσαι ο Πρίγκηπας του Ολύμπου, ή ο Πρίγκηπας των Ιμαλαΐων, ο Άνθρωπος από την Ναζαρέτ, ή ένας απλός άνθρωπος, χαμένος μέσα στο όνειρο.

Έτσι Κι Αλλιώς... Όλα Όνειρο Είναι...

Αυτό που έχει σημασία, είναι να διασχίσεις, την Θάλασσα του Ονείρου, με βάρκα... το ίδιο το ψέμα...


Δεν έχεις, άλλη επιλογή...

Αρκεί, να μην λησμονείς ποτέ, την Βαθύτερη Επιθυμία της Καρδιάς σου... 
την Αλήθεια... και να μην χάνεις ποτέ, τον Στόχο σου, που είναι να Φτάσεις... στην Ακτή της Πραγματικότητας.




Δεν έχει σημασία, πόσο χρόνο θα ξοδέψεις... 


Έτσι κι αλλιώς, ο χρόνος, είναι μια αυταπάτη...
Μονάχα, η Αιωνιότητα... Είναι Αληθινή...


Να Γνωρίζεις, κι ας μην μπορείς, να το κατανοήσεις ακόμα... πως στην Χώρα της Αλήθειας... δεν εισχωρεί το ψέμα... ούτε ο χρόνος... ούτε ο θάνατος...

Εδώ, Όλα Είναι Ένα... Όλα Είναι Αγάπη... Όλα Είναι Ειρηνικά... Εδώ, η Αιωνιότητα Κυλάει, χωρίς Ανησυχίες...

Κωνσταντίνος Προκοπίου


Πηγή: https://www.facebook.com

Τρίτη, 18 Απριλίου 2017

5 Τρόποι Για Να Καταλάβετε Ότι Όλα Συμβαίνουν Για Κάποιο Λόγο...

Ο Αριστοτέλης πίστευε, ότι όλα γίνονται, για κάποιο λόγο πάντα... 

Κάθε εμπειρία στην ζωή, είναι για να σε διαμορφώσει και να σε κάνει, μια καλύτερη έκδοση του εαυτού σου, που εσύ, δεν θα μπορούσες ποτέ, να φανταστείς... 

Το μόνο πράγμα, που σου είναι εμπόδιο, είναι... το να έχεις το μυαλό, να το καταλάβεις...


Όταν παλεύεις για κάτι... 

Κάθε φορά που παλεύεις για κάτι, κάθε αρνητική εμπειρία, μπορεί να την δεις, σαν μια ευκαιρία, για τρομερή εξέλιξη... Σαν την κάμπια, που ελευθερώνεται, από την χρυσαλλίδα της.... Όταν ολοκληρωθεί η αλλαγή της, έχει μετατραπεί σε μια υπέροχη πεταλούδα... Έχει ρίξει, το πρώην δέρμα της και πέταξε, με τα φτερά της νέας ζωής, για έναν νέο τρόπο ύπαρξης. 

Όταν βρίσκεσαι σε περίοδο επούλωσης...

Όταν κάποιος βρίσκεται, κάτω από την επήρεια μεγάλης θλίψης, λόγω μιας απώλειας ή λύπης, είναι δύσκολο να δει την ευλογία, μέσα σε αυτό που του συμβαίνει, αφού ο πόνος τον καταρρακώνει... Αυτήν την περίοδο δύσκολα πιστεύει, ότι όλα συμβαίνουν, για κάποιο λόγο... Όμως, όταν βρισκόμαστε, στα χαμηλότερα σημεία της ζωής μας, είναι που αποκτούμε σοφία και αφήνουμε, την νεοαποκτηθείσα δύναμη να βγει... Χωρίς απώλεια, δεν θα εκτιμήσεις το κέρδος, χωρίς θλίψη, δεν θα εκτιμήσεις την αγάπη... Χωρίς τον θάνατο, δεν θα εκτιμήσεις τη ζωή, και χωρίς φόβο, δεν θα εκτιμήσεις την αγάπη... 


Όταν βρίσκεσαι σε περίοδο ευτυχίας... 

Η πιο νικηφόρα περίοδος, από όλα όσα συμβαίνουν, είναι αυτή που όλα έρχονται, μαζί σε μια στιγμή, καθώς, μεταφορικά μιλώντας, η φωτογραφία, εμφανίζεται τελικά... Όταν φτάνουμε το σημείο, μετά από τους αγώνες, να λάμψει η συνειδητοποίηση, της αυτο-τεκμηρίωσης και επιτέλους, βλέπουμε την σοφία, πίσω από τις υποσυνείδητες επιλογές, που έχουμε κάνει... Η σαφήνεια λάμπει, σαν τον πρωινό ήλιο, που κρυφοκοιτάζει, από τον ορίζοντα της Γης... 

Όταν βρίσκεσαι σε περίοδο χάους... 

Το αληθινό χάος, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί χάος, εφόσον υπάρχει επιλογή... Τα πράγματα, μπορεί να φαίνονται τυχαία, αλλά όπως γνωρίζουμε, τα φαινόμενα απατούν... "Για κάποιον, που δεν μπορεί να διαβάσει, τα γράμματα στην σελίδα, φαίνονται να είναι τυχαία... αλλά όμως αυτά, έχουν ακριβή θέση..." Deepak Chopra... Οι συμπτώσεις, γεμάτες νόημα και συγχρονικότητες... μπορεί να ιδωθούν, σαν τυχαία γεγονότα, χωρίς σύνδεση μεταξύ τους... αλλά στα μάτια του θεατή, αυτά τα γεγονότα, θα μπορούσαν να έχουν, σκοπό και νόημα...

Όταν βρίσκεσαι σε περίοδο προβληματισμού... 

Βλέπετε, τα κομμάτια του παζλ, να αρχίζουν να ενώνονται... κάθε ένα ξεδιπλώνεται, σε μια όμορφη εικόνα... Ο πόνος, η αναταραχή, οι αγώνες και οι νίκες, κάθε ένα... είναι ένα ουσιώδες δομικό στοιχείο, για τη διαμόρφωση... του ποιοι είστε σήμερα, σε αυτή την παρούσα στιγμή... Ένα ημιτελές προϊόν, που πάντα θα αυξάνεται, με την μάθηση και το τι βιώνει... Με τον προβληματισμό βλέπεις,  γιατί έπρεπε να συμβεί κάτι, με τον τρόπο που έγινε... 

"Δεν μπορείς, να ενώσεις τις τελείες, βλέποντας εμπρός: μπορείς να το κάνεις, κοιτάζοντας πίσω... Έτσι πρέπει να πιστέψεις, ότι οι τελείες θα συνδεθούν στο μέλλον σου, κατά κάποιο τρόπο... Πρέπει να πιστέψεις σε κάτι... στην θέληση σου, στην μοίρα, στην ζωή, στο κάρμα, ή σε ότι άλλο... Αυτή η προσέγγιση, δεν με απογοήτευσε ποτέ, και έκανε την μεγάλη διαφορά, στην ζωή μου"...

(Στιβ Τζομπς)

Δευτέρα, 17 Απριλίου 2017

Ενδείξεις Της Πνευματικής Δύναμης Ενός Φωτισμένου Ατόμου...

Η φώτιση δεν είναι, μια μακρινή κατάσταση της Συνείδησης, που πρέπει να κατορθώσουμε, κάποια στιγμή στο μέλλον, αλλά είναι, η καρδιά της φύσης μας. 

Η φώτιση, είναι η αλήθεια μας, η εσωτερική μας φύση... Δυστυχώς, κατά τη διάρκεια της πνευματικής μας αναζήτησης, οι περισσότεροι από εμάς, έχουμε απομακρυνθεί από αυτή, και την έχουμε ξεχάσει. 

Είναι ωστόσο, μόνιμα παρούσα στη ζωή μας, αλλά απλά, την αγνοούμε...

Η προσοχή μας, είναι πάντα απασχολημένη, από κάτι... Κάτι με το οποίο, πρέπει να ασχοληθούμε και έτσι πολύ σπάνια, καταβάλλουμε προσπάθειες, για να ερευνήσουμε μέσα μας. 

Ακόμα, αν ήμασταν ικανοί, να συγκεντρώσουμε την προσοχή μας, στον εαυτό μας, αυτή η σύντομη στιγμή της Συνείδησης, που βρίσκεται σε εγρήγορση, θα ήταν αρκετή για εμάς, για να αναγνωρίσουμε, ότι η Συνείδηση σε εγρήγορση... ελεύθερη, από συναισθήματα και σκέψεις... είναι η πραγματική εσωτερική μας φύση. 

Στην κατάσταση της Συνείδησης, σε εγρήγορση... οι σκέψεις, δεν διατηρούν πλέον, την προσοχή μας σε αιχμαλωσία, και μπορεί να βιώσουμε, την ησυχία... 


Σε Αυτή Την Ησυχία, Αναγνωρίζουμε Τις Ακόλουθες Αλήθειες:

1. Βιώσαμε, τη φύση των επιθυμιών, τη συνεχή μεταβλητότητα του κόσμου, των σχημάτων και των μορφών, όπου τίποτα δεν διαρκεί, και όλα είναι διαλεκτικά και ευμετάβλητα... Το Εμείς, δύναται να εγκαταλείψει, τις επιθυμίες του και τις φιλοδοξίες του.

2. Ξυπνάμε, από το υπνωτικό ξόρκι, της προσωπικής μας ιστορίας... Δεν πιστεύουμε πλέον σε αυτό, που αποφασιστικά θεωρούσαμε, ως την προσωπική μας ιστορία... Αυτή η εμπειρία, μπορεί να μας οδηγήσει, στο σημείο της αμφισβήτησης, της αλήθειας... αυτού που πιστεύαμε, ότι ήταν αληθινό... σε σχέση με τον εαυτό μας.

3. Όταν ξυπνάμε, από τον ύπνο της προσωπικής ταυτότητας, αναγνωρίζουμε ότι είμαστε, ο ελεύθερος χώρος της Συνείδησης... Δεν είμαστε ίδιοι, με τα σχήματα και τις μορφές, που εμφανίζονται σε αυτόν τον χώρο... αλλά είμαστε, ο χώρος ο ίδιος, ο χώρος που επιτρέπει... στις μορφές και στα σχήματα, να εμφανίζονται, και που τα διατηρεί ζωντανά.

4. Η εσωτερική μας ανάπτυξη συνεπώς, δεν εξαρτάται μόνο, από την εμπειρία της ζωής μας... Εξαρτάται πολύ περισσότερο, από την ικανότητά μας... να αποσπούμε την προσοχή μας, από τον εξωτερικό κόσμο... στον εσωτερικό μας κόσμο. Είμαστε ικανοί, να απομακρυνθούμε, από τα μοτίβα του μυαλού, που έχουν προγραμματιστεί, από το Εγώ μας; Και υπάρχει άραγε, μια βαθιά επιθυμία να μάθουμε, την αληθινή απάντηση, στο ερώτημα: «Ποιος είμαι»;

5. Ο πραγματικός αυτοέλεγχος, δεν γεννιέται μέσα μας, από την καταστολή... αλλά, από την αναγνώριση και κατανόηση, του νοήματος της ζωής... Αυτού του είδους ο αυτοέλεγχος, θα απελευθερώσει τη Συνείδησή μας, από την κατάσταση της αναγνώρισης, με τον κόσμο των σχημάτων και των μορφών... Θα δημιουργήσει έναν χώρο, μεταξύ ημών και των λειτουργιών του μυαλού, και σε αυτόν τον χώρο, η ικανότητα... του να βλέπουμε και να κατανοούμε... θα γεννηθεί.

6. Είμαστε ικανοί να αναγνωρίζουμε, τη βασική, διπλή φύση της ύπαρξης, το γεγονός, ότι η ευτυχία πηγάζει, από τη δυστυχία... Η εσωτερική μας ελευθερία, μας επιτρέπει να λέμε: ναι, με ευχαρίστηση, στα πράγματα που συμβαίνουν, σε εμάς.

7. Αυτή τη στιγμή, το πρόγραμμα, των εσωτερικών μας προσδοκιών, έχει ήδη τερματιστεί... και δεν καταλαβαίνουμε πλέον, τις προσδοκίες των άλλων ανθρώπων.

8. Έχουμε τώρα γνώση, ότι οι ταλαιπωρίες μας, είναι στην πραγματικότητα, οι βοηθοί μας, και μπορούν να επιταχύνουν, την διαδικασία... μέσω της οποίας, η Συνείδηση, ξυπνάει στο σώμα... που προηγουμένως και λαθεμένα, θεωρούσαμε ως δικό μας.

9. Πρέπει να δεχτούμε πρόθυμα, οτιδήποτε μας φέρει η στιγμή... είτε χαρά, είτε θλίψη, επειδή, θα έχουμε πλήρη επίγνωση... ότι όλα αυτά, είναι μέρη του ίδιου παιχνιδιού.

10. Οτιδήποτε δημιουργήθηκε για εμάς, από άλλους, είναι προσωρινό... αλλά αυτό, που δημιουργούμε για τον εαυτό μας... θα διαρκέσει και θα είναι μόνιμο.

11. Ο καθένας, πρέπει να βρει για τον εαυτό του, αυτό που ψάχνει...

12. Η φώτιση είμαστε εμείς... ο εαυτός μας!

~New wake-up book by Frank M. Wanderer: The Revolution of Consciousness: Deconditioning the Programmed Mind

Μετάφραση: awakengr.com via powerofconsciousness

http://www.awakengr.com
https://www.timesnews.gr